COUNTDOWN TO ZERO in Cannes

CANNES 17/18 mei 2010 – De golfbrekers voor de talloze strandtenten in Cannes worden nog steeds onophoudelijk versterkt met hopen zand die door bulldozers vanuit de zee tot voor de plankiers van de paviljoens worden gedeponeerd. De schrik zit er na de onverwachte tsunami van twee weken geleden nog steeds goed in bij de horeca-uitbaters. En terecht, want de zee blijft dit jaar robuust en onberekenbaar. Haar kleur is gifgroen, met witte schuimkragen zover het oog reikt. De Turner-achtige panorama’s die dit oplevert, worden nog versterkt door de onheilspellende wolkenpartijen die gedurende de eerste week van het festival – aangeblazen door een krachtige zeewaartsee valwind afkomstig uit de Alpes Maritimes – de neiging hadden om boven de Croisette samen te pakken. Visueel spektakel waarvoor je de cinemazalen niet eens hoefde te betreden.

 Maar ook op filmgebied waait er een ongekend frisse, gewaagde en geëngageerde wind of urgency door de titaniumwitte scherpgepunte tenten van het filmfestival. Hebzucht, armoede, bedrog, atoomwapens en vooral: de recente kredietcrisis, vormen een opvallende rode draad van activisme en betrokkenheid die talloze produkties aaneenrijgt. Behalve het al eerder genoemde Wallstreet: Money Never Sleeps van Oliver Stone, zijn er Robin Hood (held der armen) van Riddley Scott, Unter dir die Stadt van Christoph Hochhäusler (over een topbankier in Frankfurt die letterlijk over lijken gaat, en alles kwijtspeelt in een overspelige relatie), Inside Job van Charles Ferguson (met Matt Damon als verteller in een zoektocht naar de wortels van de grootste bankcrisis sinds de jaren twintig), Cleveland versus Wall Street van Jean Stephane Bron (een nagespeelde documentaire over 21 sputterende banken die door de failliete stad Cleveland gedagvaard worden wegens malversatie), de welbewust verwarrende rolprent Film Socialisme van de oude avantgarde-god/rot Jean-Luc Godard, de ophefmakende documentaire Draquila van de kritische Italiaanse Sabina Guzzanti (die het filmfestival een boycot van Berlusconi’s regering opleverde) en last but not least de documentaire Countdown to Zero van de jonge Engelse cineaste Lucy Walker. „A fascinating and frightening exploration into the dangers of nuclear weapons, exposing a variety of present day threats and featuring insights from a host of international experts and world leaders who advocate total global disarmament.”

Een last warning genre-film, geheel in de trant van Al Gore’s An Inconvenient Truth. Gesteund door een vijftigtal internationale organisaties en geproduceerd door Lawrence Bender, bekend van Quintin Tarantino’s Inglorious Basterds. Om de importantie van de film en de urgentie van zijn onderwerp te benadrukken, was er een uitermate indrukwekkende delegatie afgevaardigd naar de persconferentie, inclusief koningin Noor van Jordanië – voorzitster van de Global Zero beweging – en Valerie Plame Wilson – wier identiteit als CIA-agente vlak voor aanvang van de Irak-oorlog werd gelekt door wraakzuchtige Republikeinen uit het Bush kamp, die met haar wilden afrekenen omdat haar man, ambassadeur Wilson, in een krant had durven beweren dat het spindocter-verhaal van vanuit Niger naar Saddam Hussein gesmokkeld verrijkt iranium, tot het rijk der fabelen moest worden verwezen.

Over dezelfde Valerie Plame gaat trouwens dezer dagen nog een heuse feature-film in première op het festival, Fair Game geheten, een spannende Hollywood-thriller over misdaad en verraad, die meedingt naar de Gouden Palm. In een regie van Doug Liman, met Naomi Watts (als Plame) en Sean Penn in de hoofdrollen.Tijdens de persconferentie voor Countdown to Zero verklaarde Plame dit geval van simultaniteit “niet zozeer als een privilege, dan wel als een volstrekt surreël gegeven” te beschouwen, “even merkwaardig als Oppenheimer’s resultaten bij zijn poging tot het splijten der atomen.”

Mijn geschiedenisprofs op de Universiteit van Amsterdam, waar ik van 1989 tot 1995 studeerde, doceerden dat iedere generatie vroeg of laat geconfronteerd wordt met het onvermijdelijke existentiele trauma ten aanzien van de mogelijkheid van de nucleaire vernietiging. Het zwaard van Damocles dat sinds de uitvinding van Robert Oppenheimer’s atoombom in de jaren veertig, over de nekken hangt van onze ganse menselijke beschaving.  In de jaren tachtig – de slotfase van de Koude Oorlog – liep ik samen met mijn meestal al wat oudere leeftijdsgenoten van de middelbare school, alsmede talloze ongeruste tegenstanders van de volkomen uit de hand gelopen nucleaire wapenwedloop in Amsterdam, Brussel, Bonn, London en Den Haag, massaal te hoop in door de Vredesbeweging gecoördineerde marsen tegen de bom. We droegen slogans mee op spandoeken als “Alle kernwapens de wereld uit, te beginnen uit Nederland”, “Liever een Rus in mijn bed, dan in mijn tuin een kruisraket”, “Ban de Bom”, “Vrede Nu”, en talloze slogans van dien aard die allemaal een uiting waren van een reëel gevoelde angst dat de krankzinnige militaire strategie van Mutual Assured Destruction (toepasselijk afgekort tot MAD) met tienduizenden kernwapens aan beide zijden van het IJzeren Gordijn, tot een daadwerkelijk nucleair Armageddon zou kunnen leiden.

Het was de tijd dat Doe Maar zong “en als de bom valt…”, dat pubers zich ostentatief tooiden in het plunje van de No Future, dat de wereld werd geschokt door beelden van de film The Day After, en dat anchorman W.L. Brugsma in zijn boek Europa, Europa onze planeet vergeleek met een zinkend ruimteschip in de sterrenzee van de melkweg, waar de paar homo sapiens sapiens die de derde wereldoorlog zouden weten te overleven hun volgende oorlog zouden uitvechten met stokken en speren. Angst was een modewoord, dat in brede sociologische zin werd gebruikt voor een existentiëel onbehagen, dat de westerse mens als een loden mantel over zijn eigen schouders gedrapeerd had gekregen. Er lag, in die tijd, een mooie toekomst achter ons…

            Met het einde van de Koude Oorlog, verdampte ook het angstzweet dat ons zo lang op het voorhoofd had gepareld. Er werden verdragen gesloten tussen de grootmachten die de kernwapenarsenalen uiteindelijk halveerden. Het aantal landen dat de beschikking had over kernwapens bleef echter groeien. De technieken van centrifuge om hoogwaardig uranium te verkrijgen dat nodig is voor het produceren van een atomaire bom, zijn steeds minder exclusief en – zoals een wetenschapper het in Walkers documentaire uitlegt, de middelen om de basis te leggen voor het maken van een kernbom zijn sedert 1945 drastisch „gedemocratiseerd“.   

Vijfentwintig jaar heeft de nucleaire koorts zich koest gehouden. Een kwarteeuw lang. De dreiging dat er toch nog een nucleaire catastrophe op de loer ligt is daarentegen – ondanks de reductieverdragen van de grootmachten – niet af- maar toegenomen. De computergestuurde veiligheidssystemen die ons moeten behoeden voor een onverhoopte lancering van raketten, zijn steeds ingewikkelder geworden. Er zijn raketten zoekgeraakt. Er is nucleair materiaal gesmokkeld. En er zijn naast belingerente naties als India, Israël en Pakistan, inmiddels ook onberekenbare terroristische organisaties die er alles voor over hebben om zo’n nucleair DoomsdayMachine in handen te kunnen krijgen. Osama Bin Laden heeft berekend dat er – op basis van al het kwaad dat de Verenigde Satan van Amerika in de afgelopen eeuw heeft aangericht – minimaal vier tot vijf miljoen Amerikanen over de kling gejaagd dienen te worden opdat de balans in Allah’s ondermaanse zielenbazaar weer enigszins zal zijn hersteld.

De tijden voor een nieuwe nucleaire koorts lijken ophanden. De angst dat een volgende bom op Times Square of in de metro van London, wel eens van nucleaire aard zou kunnen zijn, bezorgt authoriteiten in alle grote wereldsteden steeds grotere kopzorgen. Honderden, en inmiddels honfderdduizenden meer of minder vooraanstaande wetenschappers, politici, activisten, zelfs legerofficieren en sympathisanten van over de hele wereld, hebben via onderling verbonden netwerken van think-tanks, lobbygroepen en vredes-organisaties, sedert enkele jaren het startsein gegeven voor een Global Zero beweging. Een soort 21ste-eeuwse variant op de Freeze, Vrede Nu! of Ban de Bom groeperingen die in de jaren tachtig het bloed onder de nagels vandaan haalden van rationale powerbrokers en communistenvreters. Met dien verschil dat het nu vaak juist de architecten en pleitbezorgers van de toenmalige Mutual Assured Destruction strategieën (Kissinger, McNamara, John McCain) zijn, die ijveren voor de nuloptie van „alle kernwapens de wereld uit“.

Over precies deze problematiek heef Lucy Walker nu een mede door Hollywood-producenten gefinancierde en gepromote shock-documentaire gemaakt, waarvoor ze een schat aan uniek beeldmateriaal op heeft weten te diepen uit de archieven. Bijvoorbeeld van Oppenheimer bij wie een traan in zijn linkeroog opwelt als hij vertelt voor een Congres-commissie in 1947, dat zijn duivelse uitvinding van de atoombom hem doet denken aan de huiveringwekkende mythe van Vishnu die verklaart dat hij – om indruk te maken op de Prins van het Al – de Dood zelve heeft gebaard vanuit het centrum van het universum. Plastische en suggestieve beelden, voorzien van dreigende muziek, die de horor van een eventuele nucleaire calamiteit oproepen. In backward slomotion teruggedraaide beelden van nucleaire ontploffingen. Bewijsmateriaal van de vele keren dat de wereld al aan een ramp zonder weerga is ontsnapt, doordat vliegtuigen met geladen atoombommen aan boord explodeerden tijdens het bijtanken in de lucht. Of doordat alarmsystemen abusievelijk op hol sloegen, verouderde computerchips zomaar het commando tot lancering gaven, nucleaire duikboten die met raketten aan boord zijn gezonken, nucleair materiaal dat door beunhazen uit de voormalige Sovjetunie de grenzen over is gesmokkeld, etc. etc..

Dit hele scala van effectieve bangmakerij – alles natuurlijk ten dienste van de bewustwording – wordt afgewisseld met straatinterviews waarin gewone mensen wordt gevraagd naar hun kennis en mening over het kernwapen-issue. Uit deze interviews blijkt ten eerste de grote ongeinteresseerdheid en onwetendheid ten aanzien van wat gepresenteerd wordt als (naast global warming en milieuvervuiling) het meest urgente en wezenlijke probleem waarmee de mensheid zichzelf op deze planeet heeft opgezadeld.

De „stirring cocktail of shivering truths about nuclear threats“ wordt gecomplementeerd door korte, kernachtige statements van tientallen mensen van aanzien, kunde of macht, die de boodschap dat we snel radicale actie moeten ondernemen voor het te laat is, er vakkundig inhameren. Tony Blair, Frank von Hippel, Ahmed Rashid, Jimmy Carter,  Pervez Musharraf, ex-CIA agente Valerie Plame Wilson, Scott Sagan van Stanford University, Joe Crincione van het Ploughshares Fund… Maar ook een Georgische undercover-agent die smokkelaar Oleg Khintsagov betrapte op het proberen te verkopen van tientallen grammen verrijkt Plutonium aan Al Quaeda. Oleg zelf komt aan het woord („ik houd nou eenmaal van mooie auto’s en had wat centen nodig…“). En Mikhail Gorbachev, die verklaart hoe groot zijn spijt is dat hij er niet in is geslaagd om destijds in Reyckjavik (1986) met Ronald Reagan tot een deal te komen die de eliminering van kernwapens mogelijk had gemaakt voordat voortschrijdende proliferatie en versimpeling van de atomaire centrifugetechnieken alsmede de opkomst van steeds agressievere terroristische groepereringen dit doel zo goed als onmogelijk hebben gemaakt. Zijn oprechte tristesse spat van het scherm af, en ook dit is een moment om nimmer te vergeten.

Als de traan en het trillende ooglid van Oppenheimer in beeld komen, bereikt de film zo’n intens niveau van wanhoop en uitzichtloosheid (wat was het visioen dat daar precies brandde, achter Oppenheimer’s netvlies? Zag hij de wereld vergaan in een poel van vuur die hij – tovenaarsleerling – per ongeluk in zjin lab had weten te ontketenen?) dat het de zaal in Cannes  voor even in een peilloze – en apathische – depressie wist te storten. Maar dan – hopla, hola! – komen de scriptdokters en producers uit Hollywood’s Droomfabriek vanuit de duisternis tevoorschijn – Brad Fuller, Brian Johnson, Matt Brown, Bruce Blair – alsmede de muzikale opkikdokter Peter Golub, die de film van een apostolisch pre-testament van de mensheid als bij toverslag veranderen in een buster voor hope and redemption. De kans op een fataal kataclysme bestaat, is zelfs heel reeel, maar we hoeven het niet zover te laten komen! Met z’n allen kunnen we de wereld redden door gezamenlijk te roepen: The Ultimate Number is One!” Een pompende rock-deun, een riedeltje dat op verkiezingsbijeenkomsten niet zou misstaan, een enthousiaste uitleg van het stappenplan om tot die Global Zero te komen, aan aansporing om je aan te sluiten bij de beweging, beelden van zon, licht, leven, enthousiaste mensen die zich inzetten voor de toekomst van henzelf en hun kinderen… Alleen het YES WE CAN!-chorus van Obamania ontbreekt er nog maar aan. Op de persconferentie verklaarde Lawrence Bender immers: “this documentary should not be seen as a partisan movie.” Er komen genoeg ijzervreters aan het woord die ook zeggen te vrezen voor de toekomst van hunk roost als er van dit issue geen werk wordt gemaakt. The world has changed, the threats have changed. Maar of ook de mensheid van nature kan veranderen?

Lucy Walker – regisseuse van de shock and awe documentaire Countdown to Zero – film over nucleaire gevaren in competitie te Cannes.

Van een zorgvuldig gecomponeerde en gedoseerde documentaire die ons opnieuw helpt herinneren aan het vernietigende zwaard van Damocles dat de gehele mensheid nog immer boven het hoofd hangt, wordt de film in het laatste kwartier een uiterst brutaal dan wel naief staaltje van goedbedoelde agitprop. Waarvan ik me afvraag of de produktie daarmee niet haar doel (het verschaffen van een sidderende wake up call in de vorm van een door merg en been gaande atoomsirene), niet alsnog haar doel voorbij zal schieten. Maar misschien is het beter om ietwat naief te zijn en speling te laten voor de hoop. Hoe onwaarschijnlijk of onterecht die dan misschien ook is.

Hoorden we in de documentaire niet een kernfysicus verklaren dat „alles wat denkbaar is, ook werkelijk ooit wel zal gebeuren?“ Hoorden we studenten physica niet verklaren dat ze als eindexamenopdracht allemaal de opdracht kregen om met wat elementaire middelen een eigen kernbommetje in elkaar te knutselen (en dat bijna niemand in deze opdracht faalde)? En zullen de slechtwillenden onder ons – zelfs als de huidige arsenalen tot nul zullen zijn gereduceerd – echt geen pogingen meer ondernemen om de mogelijkheden van nucleaire energie ook voor andere doeleinden te gebruiken? Punten die aan het einde van de film ineens niet meer aan de orde lijken. Het laken met de kruimels wordt uitgeschud, en fluitend in de kosmos uitgehangen. Tatatie, tatata: the ultimate number is zero – de nul die aan het begin van de film de vorm krijgt van een schematische atomaire kern die na enig duwen en trekken in tweeën wordt gekliefd. Alle kernwapens de wereld uit, het is een nobel streven. Maar even onmogelijk als een terugkeer naar het moment van voor de oerknal. Want waarschijnlijk is het helaas zo dat om de aarde te verlossen van de Nemesis der nucleaire wapens, de aarde eerst toch echt zal moeten worden verlost van het woekerende plaagdier genaamd de mens.

© Serge van Duijnhoven – vanuit Cannes 

 

trailer:

http://www.festival-cannes.fr/en/mediaPlayer/10332.html

Cannes 2010 – Meg Ryan, belle et engagée aux côtés de la Reine Noor de Jordanie !

 

Lucy Walker, Meg Ryan, Noor de Jordanie, Bruce Blair, Matt Brown, Valerie Plame Wilson, Lawrence Bender, Jeff Skoll et Diane Weyermann lors du photocall Countdown to Zero, le 16 mai 2010

 

cinémafestival de cannespeople USAphoto

COUNTDOWN

TO ZERO

Written and Directed by Lucy Walker

In association with

World Security Institute

Produced by Lawrence Bender

Executive Producers

Jeff Skoll, Diane Weyermann, Bruce Blair, Matt Brown

Co-produced by Lisa Remington

MUSIC BY

Peter Golub

EDITED BY

Brad Fuller

Brian Johnson

CINEMATOGRAPHY BY

Robert Chappell

Gary Clarke

Bryan Donnell

Nick Higgins

CO-PRODUCED BY

Lisa Remington

EXECUTIVE PRODUCERS

Jeff Skoll

Diane Weyermann

Bruce Blair

Matt Brown

Running time: 90 mins

Production

PARTICIPANT MEDIA – Yelena Rachitsky – 335 N Maple Dr. Suite 245 Beverly Hills, – T : +1 310 246 7716 – F : +1 310 550 5106 – yelena@participantmedia.comwww.participantmedia.com

Lucy Walker © AFP

INTERVIEW SUBJECTS

(IN ORDER OF APPEARANCE):

 

Valerie Plame Wilson

Former CIA Covert Operations Officer

“…Al Qaeda is determined to acquire nuclear weapons and to use them if they get

them. In the early 90s, they tried to buy highly enriched uranium in the Sudan. They got

scammed. Just prior to the 9/11 attacks, we do know that Osama Bin Laden and his

lieutenant, Zawahiri, sat down with two Pakistani nuclear scientists and discussed

nuclear weapons….”

 

Rolf Mowatt-Larssen

CIA Operations Officer 1983-2005

“…Robert Oppenheimer: In 1946, he appeared in a closed session of the Senate and

one of the senators asked him if nuclear terrorism is a potential threat. He said, ‘Of

course. Terrorists could bring a bomb into New York City and destroy the city.’ And

someone asked him, ‘How would you stop it?’ He said, ‘With a screwdriver. To open up

every container that comes into the city.’…”

 

Chief Nuclear Investigator

Democratic Republic of Georgia

“When we started, we discovered that this [Georgia] was a real paradise for smugglers

of all types. In the June of 2003, a smuggler was captured…180 grams of highly

enriched uranium. Final place of destination– Istanbul. August the 1st, 2006, someone

tried to smuggle nearly one kilo of so-called ‘yellow cake’…”

 

Lawrence Scott Sheets

Eight Pieces of Empire

“Georgia is located along Russia’s southern border, a natural corridor, and things like

highly enriched uranium could be smuggled through such a place on their way to

Azerbaijan, Iraq, Iran, Turkmenistan, Afghanistan, so on and so forth…”

 

Scott Sagan

Political Scientist, Stanford

“…In 1961, a B-52 broke apart in midair over Goldsboro, North Carolina, causing two

nuclear bombs to fall. One parachute functioned properly, and that bomb survived with

minor damage. The other parachute failed to open. When that bomb hit, 5 of 6 safety

devices malfunctioned. A single switch prevented a nuclear explosion….”

Countdown to Zero – production notes

Zia Mian

Physicist, Princeton

“One Prime Minister of Pakistan said that Pakistan would build a nuclear weapon even if

it meant that the people had to eat grass.”

 

Pervez Musharraf

Pakistan President 2001-2008

[After Pakistan’s first successful nuclear test] “Total jubilation in the streets of Pakistan.

The first time we’ve achieved something which places us in the ranks of very, very few

countries of the world…”

 

Mike Chinoy

Meltdown

“North Korea is scared of disappearing into what the communists used to call the ‘dust

bin of history,’ like all their other communist friends, and they see nukes as the one

thing that makes them the country that is taken seriously by the United States and the

other big players in the neighborhood…”

 

Alexander Glaser

Nuclear Physicist, Princeton

“A nuclear weapon, in a sense, is the most simple configuration of nuclear material that

you can imagine. You just bring together a certain quantity of fissile material, highly

enriched uranium or plutonium, and, if you do it right, it will explode.”

 

Matthew Bunn

Associate Professor, Harvard

“…There was a case at a Russian Naval Base in the early 1990s. One of the Naval

personnel told a relative of his where the highly enriched uranium at this base was. This

relative walks through a gaping hole in a security fence, walked up to what you and I

would consider to be a tool shed, snapped the padlock with an iron bar. He set off no

alarm. He was not detected at all. The Russian military prosecutor in that case said,

quote, ‘Potatoes were guarded better.’…”

 

Graham Allison

Nuclear Terrorism

“…The objective of Al Qaeda is to, quote, “Kill four million Americans, including two

million children.” This is, in his calculation, the- what’s required to balance the scales of

justice….You’re not going to get to kill four million people by hijacking airplanes and

crashing them into, into buildings…”

Countdown to Zero – production notes

 

Pervez Hoodbhoy

Nuclear Physicist

Quaid-e-Azam Univ., Islamabad

“Typically, an implosion bomb would have something like twenty-five kilograms of

uranium, which is about the size of a grapefruit….”

 

Tony Blair

UK Prime Minister 1997-2007

“If Iran were to acquire nuclear weapons capability, the impact is across the whole of

the region. You will get a whole set of other countries deciding they’ve got to acquire

nuclear weapons capability.”

 

Andrew Koch

Defense/National Security Analyst

“… [A. Q. Khan] was working at a company that was developing a brand new process

for enriching uranium. He stole their designs and took the list of all their suppliers and

went back to Pakistan….”

 

Ahmed Rashid

Descent into Chaos

“…Restrictions were placed, sanctions were placed, but somehow the Pakistanis got

around that and, and the formal help actually came from India’s enemy, China. China

gave a blueprint of a nuclear bomb to Pakistan….”

 

Joe Cirincione

President, Ploughshares Fund

“[A.Q. Khan] contacted Iran, North Korea, Libya. But he didn’t just give them the

technologies, he also took the bomb designs that the Pakistanis had and threw those in

as a sweetener. He gave them 24/7 technology support. Got a problem? Call 1-800-AQKHAN.

It was a full service operation…”

 

Jeffrey Lewis

Nuclear Arms Analyst

“The hard part was what we did in 1945. The hard part is doing it the first time. This is

no longer a conceptual challenge. There is no trick. There is no magic that needs to be

figured out. It’s really just an engineering challenge. It’s definitely not rocket science.

Rocket science is hard…”

 

Bruce Blair

President, World Security Institute

“…Today, the posture of the United States and Russia is exactly the same as it was

during the Cold War. So if the orders went down right now, twenty years after the fall of

the Berlin Wall, it would take about two minutes to launch all of the U.S. nuclear ballistic

missiles out of their tubes in the Midwest, about that length of time for the Russians to

do the same…”

 

Roger Molander

US National Security Council 1974-1981

“When we were working on nuclear arms control, I found myself in a meeting in the

Pentagon with a Colonel. And we got into a short exchange about this and in this

context of this exchange, he said, “But I don’t understand what would be such a big deal

if there were a nuclear exchange. Only about 500 million people would die…”

 

Jimmy Carter

US President 1977-1981

“I knew that if the Soviets did launch an attack, that it would take 26 minutes for an

ICBM to leave Russian soil and land in Washington or New York. And I had that much

time to decide how to respond.”

 

Mikhail Gorbachev

USSR General Secretary 1985-1991

“We were on guard every minute, ready to strike back. We had to make a decision

based on the timing of these missiles. Only minutes, a few minutes.”

 

Zbigniew Brzezinski

US National Security Advisor 1977-1981

“The timeline was very short. [The President] had just a few minutes to make a decision;

how to respond, at what level of intensity. Somewhere before the tenth minute, the

order to execute would be issued…And roughly by the 28th minute at the latest, those

of us not evacuated would be dead…”

 

Ira Helfand

Physicians for Social Responsibility

“On January 25th, 1995, the United States launched a rocket from Norway to study the

Northern Lights. We told the Russians that we were going to launch that rocket, but

somebody in Moscow forgot to pass the word on. When they picked up the four stages

of this rocket, they initially interpreted this as four warheads from a U.S. nuclear

submarine, which we always station off the coast of Norway, possibly directed at

Moscow…. Boris Yeltsin was basically given five minutes to decide what to do.”

Countdown to Zero – production notes

Frank von Hippel

Nuclear Physicist, Princeton

“You know, having missiles on hair trigger is an accident waiting to happen. As Fermi

said about physics, ‘What isn’t forbidden is compulsory.’ Will it eventually happen?

There’s nothing that makes the launch of nuclear weapons impossible. If the probability

isn’t zero, it will happen.”

 

R. Scott Kemp

Physicist, Princeton

“…The common wisdom is that they’re very complicated, technologies that take

countries decades to build…But the fact is that centrifuges are 1950’s technology. And

this is 2010. Highly enriched uranium is now within the grasp of really any country. And

once you have HEU [highly enriched uranium], it’s so simple, even a terrorist can make

a bomb.”

 

Robert McNamara

US Secretary of Defense 1961-1968

“The Cuban Missile Crisis endangered the very existence of our nation. We came that

close to nuclear war. Neither the Soviets, nor we the U.S., intended to put our nations at

that risk. And the next time, we may not be so lucky.”

 

Reverend Richard Cizik

New Evangelical Partnership

“…I used to think that ‘Well, we possess nuclear weapons in order to prevent their

usage.’ We now know we live in a world in which if we possess them – if anyone

possesses them – they will be used….We have to change our way of thinking. And if we

can’t change our way of thinking, we won’t survive.…”

 

F. W. de Klerk

President South Africa 1989-1994

“We decided to take a 180 degree turn in South Africa. When I became president, I was

informed that we had completed six devices more or less comparable to the bombs

which were actually used at Hiroshima. I indicated I would like us to stop this program

and become part of the mainstream in the world again.”

 

Thomas D’Agostino

National Nuclear Security Admin.

“When you think about nuclear security, it’s all about the material. A simple physical fact

is that if you don’t have fissile material, your highly enriched uranium or plutonium, for

example, then you cannot have a nuclear weapon…”

Ambassador Richard Burt

Chief Negotiator START 1 Treaty

“When I came into government in the early 1980’s, the idea that within about ten years

all sides would agree to a 50 percent reduction in their nuclear weapons would have

sounded absurd. But we achieved it….”

 

James Baker III

US Secretary of State 1989-1992

“The Soviet Union imploded when I was Secretary of State. And we actually got an

enforceable treaty where we got Belarus, Kazakhstan, and Ukraine to give up their

nuclear weapons. All countries in the world have to sign a legally binding intrusively

verifiable agreement to rid the world of nuclear weapons.”

Plaats een reactie

Nog geen reacties

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s