Kaliningrad. The furthest city close by

In the regional historical museum of Kaliningrad – formerly known as the Ost-Preussische city of Königsberg – it seems to what extent the city is some sort of current Troje (Illion) with layer over layer of remnants from vanished streets and extinguished squares and buildings. On the ground floor archeological objects are being shown which origin goes back to eight centuries before Christ. On the floors above, things are exposed that were saved out of the fosforic fires of the Allied Air Forces and the mortar attacks of the Red Army. Silent witnesses of a world that is forever lost.




I see a black pianola from the end of the 19th century, silverware out of a house in the summerresort of Rauschen (Svetlogorsk), pictures of the first world war with devastated churches, a booklet with the title Humor aus Ost-Preussen, a declaration by some Herrn Oskar Krause – Landswirtschalt – stating that the requested 1.119 kgs Reinstickstoff have been transported to their destination (signed: Heil Hitler). On the same floor one can admire pompous paintings of the Prussian battles by Napoleon, some rusted helmets, swords and harnasses out of the period of the Teutonic knights, and a maquette of the old Kneiphoff, the citycenter of castles and towers, theatres and cathedrals, of which only the grave of Emmanuel Kant has remained. The second floor is reserved for Mother Russia, and those who died in her lap or who fought in her honour. Statues of Lenin, Stalin and soldiers with flame-throwers stand there astranged and stiff, like dusty and stuffed animals in a zoological museum. Hope is kept alive on the top-floor, where the drawings and broideries of the children of Kaliningrad is hanging on the walls.


It is on this top-floor that a small group of writers of the Literature Express is invited for a meeting with colleagues from the Kaliningrad region. The Russian writers would like to know whether it is true that writers in the west are actually still being paid for publishing their books. They express their concern about the fact that in the Sovjet period books of them were being distributed by the hundredthousands, whereas nowadays in the transition period a writer can barely sell eighty copies of his work. A man comes up to me, presenting me one of his books, stating that he was emprisoned by the Germans near Munchen in the Second World War, and asking whether I could perhaps try to translate his novel into Dutch. When the debate is finished, a chamber trio plays an elegy ‘for those who are not with us anymore’. The cello-player of the trio asks whether some of us could act as impressario’s for them abroad. Before I leave the museum, the organiser comes up to me, lies his hands on my shoulder, and says: ‘Sergej, at first I was afraid of you, but then I saw that the fire in your eyes was not dangerous, and that Kaliningrad has to love you! We do!’

Astranged, I walk out of the museum. Outside, we are facing a cubic colossus of concrete, eighty meters high, hundred meters wide, and with only open holes as windows. Built for eternity. People here call it ‘The Monster’. It was an architectural offshoot of Brezjnev, who wanted some memorable public building on the place of the old Teutonic Castle. The Monster has never been inhabited or used, for mysterious reasons.

David Matevossian from Armenia remarks that Kaliningrad is probably the ugliest city in Russia. He says he has the impression he is walking around in a city of the undead. ‘The people are still living in the past, and they cannot say farewell to it. It is sad. Kaliningrad is a city, where one is born to die.’


A special train is being arranged for the writers, heading for the sea resort of Svetlogorsk (former Rauschen). In the resort, with its sad and run-down villas now inhabited by sometimes seven families, the authors are being granted a heroes welcome, with orchestras playing, trumpets, maidens singin and handing out bread with salt. Along the boulevards: thousands of people, cheering and clapping. ‘Kaliningrad was closed of from the rest of the world until 1991’, knows David. ‘Even Sovjet citizens were not allowed to travel to this city, because of its top-secret naval base with nuclear submarines. The people here have lots to make up for. They are hungry for contact. The way to welcome people, however, has remained the same for them as in the Soviet times. Ceremonies, ceremonies, ceremonies, and then the feasts, and the drinks.’ Some of the people we meet, say they have been looking forward to the Literature Express for two years already. Can this be really true?


Guennadij Polischshuk, an actor that has invited me to drink vodka with him on the folkfestival terrain, where Russians are barbecueing meat on coalfires, dancing, singing, and drinking in the name of ‘Pionersk Consumer Society’, teaches me what it is to have a Russian soul. ‘The Russian soul is big and generous, but hard to carry. We do not have money, our average wage if forty dollars a month, but we share everything we have. With our soul, we can grow old in grace, and, having almost nothing, still be happy.’

Indeed, almost all people around us are singing, dancing and especially drinking. Guennadij makes a toast with me: ‘za nas s vami, i za huj s nimi’ For you and me the best, and all the others go to hell… He asks me whether I know where this hell is situated. ‘I know’, Guennadij says firmly. ‘I know very well…’ ‘You mean, the hell of Kaliningrad?’ I ask. Guennadij shakes his head, looks me in the eyes, dead-serious, and says: ‘No, foreigner. Hell is where the bottles have two holes, and the women none.’ He bursts out in laughing, and so do the other people on the table. The men engage in further drinking.


A young lady asks me to accompany her to the beach. She does not like to drink, at least not as much as the men around. ‘In Russia we have a saying’, she tells me, ‘that goes like this: Russian men are doing everything. And the women do the rest.’
If Russia will survive, I am sure, it is because of their women.
The young lady and me descend the stairway from the high dunes, following larixes and Tannenbaume, and we arrive on the boulevard, that is looking quite primitive. ‘This is the place I love most!’ says Valerija, while she is pointing at a plateau with a sun-clock, and the twelve astrological Chinese animal-signs around it. A little bit further, in the shiny sand, lies a German woman who is waiting for her husband to step out of the freezingly cold Baltic Sea water. Three elder Russian women are dancing with their hips, singing, and running off into the sea. The German, who is standing only to his knees up into the water, is getting wet because of splashing water. When he returns to his wife, it seems that he has hurt his feet at something sharp. ‘Scheisse! Die verdammten Sau-Russen!’

Kaliningrad.Train from Kaliningrad to Svetlogorsk

photo taken by: Nelieta Mishchenko

In the morning, when the Literature Express is leaving Kaliningrad, the station is the decorum for dramatic scenes. Hundreds of inhabitants,writers and musicians have come to say farewell. They have brought little presents, fruits out of their gardens, poems they wrote during the night, little dolls of happiness, literary magazines with their stories and poems and autographs. Many people wave with their address books, knowing this is their last chance for getting acquainted with the foreigners. When the train starts moving, the girl that is keeping my hand, does not want to let loose. She keeps on running, next to my window, our hands still intertwined. When she has to let go, I see she is crying. In my freed hand I now hold a cassette with Russian music. Her present for me. We both wave until we can see each other no more.

Kaliningrad.Submarine Museum in Kaliningrad

Submarine Museum Kaliningrad. Photo by: Nelieta Mishchenko


11.07.00  – DIE WELT – Serge van Duijnhoven

Zum Sterben geboren

Literaturexpress: Ihr Zugbegleiter heute: Serge van Duijnhoven

 107 Autoren aus 43 Ländern fahren mit einem Zug durch Europa. In loser Reihe schreiben sie über ihre Erlebnisse

Im Heimatmuseum von Kaliningrad, früher Königsberg, kommt die Stadt einem wie ein moderneres Troja vor – mit ihren Schichten von verschwundenen Straßen, Plätzen und Häusern. Im Untergeschoss archäologische Funde, in den Obergeschossen werden nur Dinge gezeigt, die aus dem Phosphorfeuer der Alliierten und den Mörserattacken der Roten Armee gerettet wurden. Stumme Zeugen einer für immer verlorenen Welt.


Dort trifft sich eine kleine Gruppe von Schriftstellern des Literatur-Expresses mit Kollegen aus Kaliningrad und Umgebung. Die russischen Schriftsteller wollen wissen, ob es wahr ist, dass die West-Literaten immer noch für ihre Veröffentlichungen Geld bekommen. Sie geben ihren Sorgen Ausdruck: In der Sowjetzeit wurden ihre Bücher zu Hunderttausenden verbreitet, jetzt, in der Übergangszeit, kann ein Autor vielleicht gerade 80 Exemplare verkaufen. Ein Mann kommt auf mich zu, zeigt mir eines seiner Bücher. Er war, so sagt er, im Zweiten Weltkrieg in München von den Deutschen ins Gefängnis gesteckt worden. Und er fragt mich, ob ich sein Buch nicht ins Niederländische übersetzen könnte.


David Matevossian aus Armenien bemerkt, dass Kaliningrad die vielleicht hässlichste Stadt Russlands sei. “Die Leute leben noch immer in der Vergangenheit, aus der sie sich nicht verabschieden können. Es ist traurig. Kaliningrad ist eine Stadt, in der man zum Sterben geboren wird.” Ein Sonderzug bringt die Schriftsteller ins Seebad Svetlogorsk (früher Rauschen). Der Badeort mit seinen traurigen verkommenen Villen, die heute von bis zu sieben Familien bewohnt werden, begrüßt die Autoren wie Helden. Mit Orchestermusik, Pauken und Trompeten, singenden Mädchen. Auf den Boulevards drängen sich Tausende, jubelnd und Beifall klatschend. “Kaliningrad war bis 1991 vom Rest der Welt abgeschnitten” weiß David. “Selbst Sowjetbürger durften dort nicht hinreisen.” Wegen der Marinebasis mit den U-Booten. Die Leute haben hier viel nachzuholen. Sie dürsten nach Kontakten. Einige der Leute, die wir treffen, sagen uns, dass sie sich seit zwei Jahren auf den Literatur-Express gefreut haben. Kann das wirklich wahr sein?

Kaliningrad.kantgrabHet graf van Emmanuel Kant in Kaliningrad

Am Morgen verlässt der Zug Kaliningrad. Der Bahnhof ist die Kulisse dramatischer Szenen. Hunderte der Bewohner, Schriftsteller und Musiker sind gekommen, um Auf Wiedersehen zu sagen. Sie haben kleine Geschenke mitgebracht. Früchte aus ihren Gärten, Gedichte, die sie in der Nacht geschrieben haben. Kleine Glückspüppchen, Literaturmagazine mit ihren Geschichten darin, ihren Gedichten, Autogrammen. Viele wedeln mit ihren Adressbüchern, wissend, dass das die letzte Chance ist, mit den ausländischen Besuchern bekannt zu werden. Als der Zug sich in Bewegung setzt, will das Mädchen, das meine Hand hält, nicht loslassen. Sie rennt auf dem Bahnsteig unter meinem Fenster mit. Als sie loslassen muss, sehe ich, dass sie weint. In meiner freien Hand halte ich eine Kassette mit russischer Musik, ihr Geschenk an mich. Wir winken, bis wir uns nicht mehr sehen können.

Aus dem Englischen von Gerhard Charles Rump

© Axel Springer AG 2013. Alle Rechte vorbehalten
kaliningrad cathedral.kant





Several photos you can see here have been originally published by Nelieta Mishchenko in her Kaliningrad Album on Picasaweb: https://plus.google.com/photos/112676579349395525750/albums/576989656916047644

Kaliningrad: home of the ugliest building on Russian  soil

  • Kaliningrad is not very surprisingly also proud to be known as “the home of the ugliest building on Russian soil” Read the article at nelmitravel.com – http://nelmitravel.com/the-ugliest-building-on-russian-soil/

    The House of Soviets has often been called the “most ugliest building on Russian soil” or “a monster” by the local people of Kaliningrad, Russia. After I have seen it for the first time, I would call it a sight for sore eyes. If you see the before and after pictures you will have to agree.Before WWII there was a beautiful castle and a prince and princess lived happily in it. Not really but there was a castle. It was severely damaged during the war and in true Soviet style the building was demolished and levelled to the ground.

    For people who don´t know the history of Kaliningrad it was formerly known as Konigsberg. This beautiful city (and where my husband was born) came under control of the USSR during WWII and it has been ever since. The castle was not restored to its original state. The Soviet policy at the time is to blame. As part of the reconstruction of the city it was decided to built the “House of Soviets” in its place.


    Construction started in 1960 and this 22 storey building was intended to be the central administration building of the Kaliningrad Oblast. But this is not where the story ends. Nobody took into account that underground tunnels existed and the building slowly started to collapse.

    It is still standing but up to this day is not occupied. In the 1980´s the Regional Party Committee lost interest in the project and all funding was stopped. The building stood there unfinished for many years.The building continued to be a sight for sore eyes and in 2005 when former President Vladimir Putin visited Kaliningrad, the exterior was painted light blue and windows were installed.

    • Gabriel Kousbroek ik zou er nog altijd een keer heen willen om het ondergrondse komplex te filmen dat onder het gehele staatje loopt.

Technoville, Destroit. Bezoek aan een failliete inspiratiebron

Endless highway, pleisterplaatsen in de popmuziek


door Serge vanDuijnhoven

De eerste associaties die ik heb bij het binnenrijden vanDetroit, zijn die met een belegerde stad. Ik zie dichtgetimmerde huizen, eeningestort theater, vervallen gebouwen en verlaten straten. Op Livernoy Avenueslaan de vlammen over de weg. Een hotel staat in de fik.

Een tent voor openbare religieuze zondagsdiensten aan deoverkant begint te smelten. Het gras naast de weg vat vlam. Een frontmuur stortin, rokende bakstenen rollen over het asfalt. Is dit Technoville, MotortownUSA, de glimmende turbine van de Amerikaanse Droom, het auto-hoofdkwartier vanhet land van de welvaart? Of is dit Zombietown; stad van vuur, verval enverderf?

Een politiewagen die dwars op de weg gaat staan heeft eenbumpersticker waarop staat: `grab a book, not a gun’. In onze gloednieuwe,gehuurde witte Pontiac GrandAm pareren mijn reisgezel en ik de loeiendebrandweerwagens. Een eind verderop stoppen we om wat benzine te tanken. Een manin een getraliede kooi, de pompkassier, gebaart ons dat we eerst moetenbetalen. Een zwerfjongen in vodden komt op me af. `Can you spare a dolla for the hungry, sir. Please, Igotta feed my little brother…’

Terwijl we wat schroeiplekken van de witte lak van dePontiac proberen te poetsen, helpt een radiostation ons eraan herinneren dat wedeze reis maken uit muzikale interesse. We zijn hier om een bezoek te brengenaan de bunkers en de generatoren van de computergestuurde beats die aanhet eind van de jaren tachtig een revolutie zouden ontketenen: techno en house.Abstracte en monotone maar uiterst aanstekelijke muziek die de westerse jeugdals nooit tevoren aan het dansen kreeg. Die radicaal brak met de ambachtelijkewereld van de pop- en gitaarmuziek en de stadionconcerten, en dietegelijkertijd door iedereen kon worden begrepen en genoten: met het lichaam,zonder woorden, in extase op de dansvloer.

Detroit is de bakermat van de techno, zoals Chicago datis voor de house. Twee industriesteden in het Midwesten van de VS met eenindrukwekkende muziekgeschiedenis en een grote zwarte bevolkingsgroep die in ofrondom het centrum woont. Chicago is een trotse, zelfverzekerde stad. Een stadvan ambitie en `big shoulders’, van architectonisch prestige en een bruisendcultureel en politiek leven. Detroit daarentegen is een stad van deteleurstelling. Een gewonde stad. `De afvalcontainer van een ongeplandeeconomie’, noemde een econoom het ooit. In Detroit werd aan de lopende bandenvan Ford, Chrysler en Dodge gewerkt voor de welvaart van alle Amerikanen. Datwas de mythe waarin men geloofde. Inmiddels is men wijzer geworden. DeAmerikaanse medemens heeft Detroit afgeschreven en vergeten. Veel Amerikanenzijn Japanse wagens gaan kopen. De industrie is weggetrokken uit de binnenstad,met medeneming van haar kapitaal, en heeft Detroit aan haar lot overgelaten.

Detroit dan austin

`De hemel komt hier naar beneden. Vertrek nu je nog kan’,zegt computeringenieur Jonathan Milsap in de Sweetwater Tavern, een café in hetcentrum met een gemengde clientèle. Milsap lacht, maar zijn ogen staan serieus.`De eigenaars van de fabrieken hebben geen zorg gedragen voor de stad’, zegthij terwijl hij aan zijn gin-fizz nipt. `De voorsteden van Detroit behoren totde allerrijkste van het land, terwijl de binnenstad crepeert.’

Een bargenoot van Milsap fulmineert tegen demonstersalarissen van topmanagers, die zelfs in tijden van crisis velehonderdduizenden dollars bleven verdienen.

Een blanke man in het café reageert: `Topatletenverdienen veel meer dan managers. En heeft dat nut? Kan ik aandelen nemen inMichael Jordan? Helpt Michael Jordan mensen aan een baan?’

`Jordan is een uitzonderlijk talent’, zegt Milsap.

`En jij zegt me dat de manager van General Motors geenuitzonderlijk talent is voor zijn land?’

Als ik de taveerne verlaat bekvechten de aanwezigen overde vraag of zwarten in Detroit gemiddeld dikker zijn dan blanken. `Wij zijnniet dikker’, hoor ik Milsap zeggen. `We koken alleen beter.’

`Een bezoek aan het Motown Museum is zeer de moeitewaard’, zegt Renée Montfort van de toeristeninformatie in Detroit. Ik knikbeleefd en vraag waar ik het Grand River Building kan vinden. In dat gebouw, zois mij verteld, zijn tal van techno-labels en producers gezamenlijk gevestigd:Underground Resistance van Mike Banks, KMS van Kevin Saunderson, Metroplex vanJuan Atkins. Allemaal bekende grondleggers van de Detroit techno. Het gebouwnoch de labels zijn te vinden in het telefoonboek. Mevrouw Montfort heeft ookgeen flauw idee. De term techno is haar onbekend. `Het Motown Museumgeeft een uitstekend overzicht van twintig jaar zwarte muziek’, probeert zenogmaals.

Ik verlaat de hal van het Renaissance Centre, een gebouwmet vijf futuristische zwarte torens die de wedergeboorte van Detroit moetenmarkeren. Het zakencentrum kan de twintig jaren van aanhoudende misère nietverhullen. De glimmende torens kijken uit over een gehavende stad waar eengroot gedeelte van de bevolking niet uit is weggetrokken maar is weggevlucht.Een volstrekt achterhaalde monorail draait zinloos rondjes in het centrum. De PeopleMover, zoals de monorail onterecht heet, werkt volledig automatisch enheeft geen bestuurder. Net zo min als gebruikers. Zakenlieden weten dat lopensneller gaat, en toeristen zijn in Detroit zeldzamer dan mensen op de maan.

Na tijdrovende omzwervingen lukt het me eindelijk om ‘MadMike Banks’ te pakken te krijgen, de oprichter van Underground Resistance.  We stoppen voor een bakstenen loods van hetDetroit Engineering Institute, naast een volledig dichtgetimmerd gebouw. MadMike zelf’doet open. Hij bekijkt me wantrouwig, zijn gezicht staat nors.

Ik vraag me af hoe vaak hij technopelgrims uit Europaover de vloer krijgt.


Het Grand Riverbuilding lijkt van binnen nog het meest opeen bunker of een crisiscentrum. Het licht is spaarzaam. Er zijn geen ramen.Achterin de ruimte ligt het nieuwe, nog gloeiende vinyl in houten bakken. Linksen rechts staan draaitafels. Een steile trap leidt naar een zolderachtigkantoortje waar vier mensen bezig zijn met de verkoop van platen en licenties.De zolder wordt enkel verlicht door een loshangend electrisch peertje. Ik wordvoorgesteld aan Mikes zus, broer en zwager. `It’s a familybusiness’, gromt depater familias.

Een veertienjarig nichtje van Mike is beneden bezig methet inpakken van T-shirts, waarop heel groot `UR’ staat vermeld. Het insignestaat niet alleen voor Underground Resistance, de naam van Detroits meesteigenzinnige platenmaatschappij. Het verwijst ook naar de Underground RailroadMovement; een beweging die aan het begin van de negentiende eeuw zwarten uithet zuiden naar de grens van Canada bij Detroit smokkelde om ze te bevrijdenvan het juk van de slavernij.

Mike Banks is bitter gestemd over de stand van zaken inde technowereld. `Het is nu veel moeilijker dan een aantal jaren terug. Er isbijna niemand die nog party’s wil organiseren. We zijn aangewezen op enkeleclubs en cabarets. De technoscene in Detroit is nu nog maar eengeestverschijning. Een onzichtbaar spook. We merken het ook sterk aan onzeverkoop. In plaats van tienduizend platen per week verkopen we er nog maarduizend. De markt raakt verzadigd, ook in het buitenland, vooral door alleEuropese shit die er de laatste tijd verschijnt. De meeste van die hardeEuropese technojongens tonen geen respect voor de roots en zijn onbeschaamdcommerciëel bezig.’

De Nederlandse technoproducer Stefan Robbers (ook welbekend als Terrace of Florence) van het label Eindhovense label Eevolute, voeltzich niet aangesproken door het bittere commentaar van Banks. `Typisch iemanddie last heeft van founders syndrome‘, zegt hij. `De grondleggers hebbenaltijd het gevoel dat ze tekort wordt gedaan. Dat anderen met hun geld en huneer zijn gaan strijken. Ik kan je geruststellen. Een groot deel van detechno-scene in Nederland is net zo ondergronds als in Amerika. En ook wijzijn, net als Mike Banks, helaas vooral afhankelijk van de afzet in hetbuitenland om te kunnen overleven.’

Eindhoven en Detroit lijken vergelijkbare steden. Ze zijnallbei van middelgrote omvang en bezitten allebei veel techno- computer enzelfs ook motor-industrie. Eindhoven heeft zich ontwikkeld tot eenonafhankelijke tegenhanger in de wereld van de moderne electronische dansmuziekten opzichte van de Randstad, zoals Detroit een tegenhanger is van de dominantehiphop-scenes aan de Oost- en Westkust. Eindhoven is daarnaast net als Detroitde thuisbasis van uiterst invloedrijke platenlabels, zoals DJAX dat veelbuitenlandse en originele Amerikaanse producers uitgeeft. Bovendien worden erin Eindhoven veelvuldig ondergrondse acid- en technofeesten georganiseerd, waarde muziek vele malen steviger is dan op de gezellige Hema-houseparty’s vanboven de rivieren.

`Onzin’, zegt Stefan Robbers. `Eindhoven en Detroitverschillen als dag en nacht. Detroit is een stad met een dood centrum. Datapocalyptische, dat is iets wat Eindhoven helemaal niet bezit. Het heeft vooralvoordelen om in Eindhoven muziek te maken. Iedereen heeft wel connecties bij degrote fabrieken waardoor materiaal goedkoper kan worden geleverd. Een aantalmoderne fasciliteiten, zoals Internet, zijn hier een tijdlang vrijwel gratis viade kabel te verkrijgen geweest. Detroit daarentegen is een stad waar de meestemensen liefst zo snel mogelijk uit willen vertrekken.’

Stefan Robbers

`Ach, al dat geweeklaag over de verschrikkingen van dezestad’, zegt Derrick May, een van de grondleggers van de Detroit-techno in hetkantoor van zijn label Trancemat. `Ik geloof dat het ergste hier nu toch echtvoorbij is. Ik draai heel vaak in Europa. Maar ik blijf terugkeren naarDetroit. En ik merk dat elk jaar de sfeer hier weer iets beter wordt.’

Om dit te bewijzen raadt May me aan, voor ik verder reis,een kijkje te gaan nemen in Mahogany’s, een café waar iedere dinsdagavondacidjazz- en poëzieavonden worden georganiseerd.

Het café bevindt zich in een hoek van de binnenstad waarprotserige, glimmende grandcafé’s afgewisseld worden door Italiaanserestaurants, bars en een theater. Een kleine, blikkerende oase in een dorre,uitgebrande woestenij.

In café Mahogany’s draait een deejay platen tussen iederevoordracht in. De muziek laat hij bij het aantreden van een dichter zachtjeswegsterven. De MC is Scott Zachary. Met donkere stem kondigt hij de dichtersaan. `Can I haveanother round of love for my brother over here’, klinkt het door de gonzende,bomvolle ruimte.

En liefde is er in overdaad, in Mahogany’s. De dichtersgeselen het cafe met rapachtige poezie waarin in vrijwel iedere versregelgesmeten wordt met greasy little clitholes, juicy cocks, female hymidity,masturbation dreams and tons and loads of spew.

De situatie van de stad blijft echter niet onbesproken. `We’veclosed our eyes to the American dream’, zegt een van de dichters, op de klankenvan zwoele acidjazz. En, als een knipoog naar de sexuele exuberantie van zijnbroeders en zusters, vervolgt hij: `I think the problem is that we’ve enteredthe wrong love-zone.’

De volgende ochtend verlaat ik Detroit. Op de freeway dieme naar de ringweg leidt zie ik het karkas liggen van een hond. De skyline vande stad en de vijf zwarte puntjes van het Renaissance Centre, verdwijnenlangzaam uit de achteruitkijkspiegel. Ik rijd langs autofabrieken, villawijkenen nader de vlakten van het Midwesten. Vlakten die gezuiverd zijn van zwartemuziek, van soul, funk, hiphop en techno. Waar de ether gedomineerd wordt doorcountry and western, en de stem van donderstormende predikanten.

Moge de roze roos van DJ Koze vannacht bloeien op de mestvaalt van het electronisch verval

Vanavond treedt deze remarkabele dj met verlichte trekken uit Hamburg, op in die ouwe dansrammelkast van een FUSE hier in Brussel. Ooit de tempel van de technowereld, nu een afgebrand kerkhof van electronisch verval. Hopelijk zal er straks dan toch een wonderlijke roos gaan bloeien op die middernachtelijke mestvaalt in de rue Blaes.
DJ Koze stretching
Looking forward to DJ Koze’s set tonight in the old-time technotemple of the Abendland called FUSE. Once a frontierpost of modern dancemusic, these last years more some sort of a burnt down cemetery for electronic carcasses. Anyway, I do hope that Koze will manage to plant a rose on the mount of midnight dung in la Rue Blaes. Make it blossom in its fully red splendour amidst the darkness of past glory and the clouds of coldice-smoke. And please please please – mister Koze – please play your wonderful remix of Hildegard Knef ICH LIEBE EUCH at some point during your set tonight. So that our sore and painful belgian techno-ears may find the proper oinctment for its healing and recovery. Let the magic find its way, and we our way with the music that you will play. With kind regards, pax and peace and inspiration.
Serge van Duijnhoven, Brussels  13.07.13
DJ Koze mounting up the stairs towards

DJ KOZE (DE, Pampa)

Stefan Kozalla aka DJ Koze lives and works in Hamburg as a club DJ, musician (International PONY, Adolf Noise) and remixer for Chicks On Speed, Bob Sinclar, Justus Koehncke and more of the finest German bands and projects and successful producer and KOMPAKT recording artist.

Although DJ Koze has had a taste of pop success with Fischmob, he’s always been equally interested in experimenting with other forms of electronic music from ambient to break beats to wild sound collages from a myriad of musical genres.

An especially notable voyage in to uncharted musical waters, Adolf Noise (produced and performed by DJ Koze and his buddy Marcnesium) turned many a head around. Taking the artist into a deeper Electronic direction, “Adolf Noise“ features a far more abstract and unusual use of samples and grooves while keeping the listener on his / her toes by incorporating liberal usage of football commentary, television show snippets, radio plays, and telephone terror with drug-delinquents.
DJ Koze Amygdala foto coverIt was this record, that made people, that were normally more into Techno or Electronica, sit up and take notice and it is now these people who are his biggest fans on dance floors between Tokyo and Hamburg – a development of successfully melting a world of musical styles with the power-blending strength of Club Culture.The year 2002 made DJ Koze the deck wizard of Hamburg trio International Pony, whose debut album ‘We Love Music’ (Skint/Sony) was received to critical acclaim.www.residentadvisor.net/dj/djkoze

Dj Koze at dinnertable

Wees eens aardig voor je buren – een bruut geval van onverhouden

Wees eens aardig voor je buren

Onder dat motto plaatst Wouter van Heiningen vandaag op zijn onvolprezen Zichtbaar-Alleen poezieblog, een gedicht van Joke van Leeuwen uit de bundel ‘Wuif de mussen uit’ uit 2000.
* uit: Hey Ya van Outkast


Komt u maar binnen. Hier
is dus de hal. Hier hangen
alle jassen. Voor het
winter is, voor als ze passen.
Hier is de kamer met de bank,
waarop ik laat en moe
Afghanistan nog zie op de tv
of iemand die een eind weg
praat met aandachtsgeil op camera
gericht gezicht. De deuren. Mooi
bedacht toch deuren, zo eenvoudig
gaan die open en weer dicht en open en weer dicht en o en weer en hoeps en b
Nou goed. Hier slaap ik als ik slaap,
het bed zo net of niemand hier, of niets
en hier een bad, een geiser, een wc.
De buren hoor je af en toe een beetje.
Mijn roerend goed gaat mee, verweesde
woorden veeg ik weg. Sleept u maar aan
wat u al heeft en meet het mogelijke op
tussen de muren.



Posted on 5 juli 2013, in Favoriete dichters, Muziek, Poëzie in songteksten and tagged 2000, Bezichtiging, Buren, dichter, 1 reactie.

Reactie van Serge R. van Duijnhoven | 5 juli 2013 om 09:55

Mooi gedicht. Maar gisteren maakte ik kennis met een heel andere realiteit van burenverhouden. De welgestelde Nederlandse buren (adres: rue du quai aux barques 3 B1000 Bruxelles) van de arme alleenstaande Albanese dame Sevi Majollari (61 jaar; woonachtig rue Locquenghien 7 B1000 Bruxelles) besloten hier in Brussel “het recht te hebben” zonder aankondiging of overleg haar enige raam aan de achterzijde van haar appartement dicht te spijkerend. Met planken en dikke spijkers. Het uitzicht vanuit hun eigen achterramen op een raam waaruit de armoede opwolkte, vonden ze te weerzinwekkend om het te mogen laten voortbestaan. Dit terwijl mevrouw Majollari borstkanker heeft, en des nachts nauwelijks lucht kan krijgen in haar bedompte huisjesmelkersappartementje. Toen ik de vrouwe des huizes die voor deze gruweldaad verantwoordelijk is, hierop aansprak blafte ze: “wat hoeft ze ons iets te vertellen over haar kanker? Iedereen krijgt kanker! Als mevrouw kanker heeft, waarom kruipt ze dan in zo’n hol onder de grond? Krijg de tering en zie maar wat je doet. Wij hebben het recht, en die dame heeft de plicht, om haar raam dat uitkomt op onze binnenplaats dicht te maken.” Ik stond perplex. Zoveel egoistische bruutheid, was ik nog niet eerder tegengekomen. Ik ga er werk van maken, dat spreekt voor zich.  En misschien niet in een gedicht, maar verslag zal ik er zeker van doen. Met grote lof voor je Zichtbaar Alleen…

Hartelijke groet van Serge van Duijnhoven, Brussel.




– Brief gericht aan de eigenaar van het pand waarin mevrouw Sevi Majollari woonachtig is, de advocaat Matthieu Marechal – :


Aan de Heer Matthieu Maréchal

Eigenaar van het pand Rue Locquenghien 7 B1000 Bruxelles




Brussel, 05.07.13



Geachte Heer Maréchal,



van mevrouw Sevi Majollari, wonend  op de gelijkvloers van de Rue Locquenghien numero 7, vernam ik dat u de eigenaar bent van het  pand.

Mevrouw Majollari heeft me eergisteren opmerkzaam gemaakt op het dichtgetimmerde raam – het enige raam in haar appartementje dat des nachts voor verkoeling kan zorgen. Het raam schijnt in een vlaag van brute ergernis met een zootje planken en spijkers aan het ongeriefde oog van de buren – de wondenden op de Rue du Quai aux Barcques nr.3 – te zijn onttrokken. Zonder  mevrouw  Sevi daarover te hebben geraadpleegd noch geinformeerd.

Aangezien mevrouw Majollari des avonds last heeft van kortademigheid die weer te maken heeft met haar borstkanker, zou ik dringend een appel willen doen op u als eigenaar van het t huis. Maar tegelijkertijd ook op uw (mede)menselijkheid.  De bewonenden van numero 3 Rue du Quai aux Barques, schijnen op dit laatste niet aanspreekbaar te zijn. De Nederlandse dame die open deed toen ik er woensdagavond aanbelde, verklaarde hooghartig dat zij met haar man tot de brute daad van het dichtspijkeren van andermans raam, volledig in haar recht stond. Sterker nog, dat het eigenlijk mevrouw Majollari’s plicht ware geweest om dit zelf te doen nadat in het verleden de klimopbegroeiing van uw achtermuur zou zijn verwijderd. Weet u hier wellicht iets van? Berust haar bewering op feiten of speelde zij slechts blufpoker?

Bij het nader uitleggen van de gezondheidssituatie van mevrouw Majollari en het doen van een beroep op des dames clementie, kregen we nul op het rekest. De vrouw toonde noch enig begrip, noch was zei bereid haar brute daad met enig steekhoudend juridisch argument te onderbouwen. Alvorens ons de deur in het gezicht te slaan, brieste ze geergerd wat mevrouw Majollari als ze kanker had ook te zoeken had in een “ondergronds hol” waar de lucht blijkbaar bedompt was. Blijkbaar gaat ze ervan uit dat mevrouw Majollari in een kelder woont, ipv op het gelijkvloers. Aan het  slot van onze korte reverance aan de deur van numero 3, riep de vrouw nog dat het haar geen ene jote uitmaakte dat mevrouw Sevi last van haar ziekte had, “want kanker krijgen we allemaal.” Met een gezicht dat tot in de diepste plooien uiting gaf aan minachting en ergernis, kregen we de voordeur plat in ons gezicht gesmeten.

Aangezien deze kwestie helaas niet als een farce valt op te vatten, noch als bagatel of kwaaie grap, verzoek ik u dringend om mevrouw Majollari niet aan haar lot over te laten, en stappen te ondernemen die ervoor kunnen zorgen dat Sevi weer de bitternoodzakelijke frisse lucht in haar appartement kan laten stromen.

Wij zouden u daarvoor zeer erkentelijk zijn.

Rekenend op uw begrip en welwillendheid – alsmede op uw huisvaderlijk plichtsbesef – om mevrouw Majollari te ontzetten en haar slaapkamerraam van de aangebrachte spijkers met planken te ontdoen, groet ik u in afwachting  hiervan vast met hoge achting,




Serge R. van Duijnhoven




Kristel Fliervoet Wat een grove lompheid. Treurig! Met of zonder kanker overigens

3 uur geleden via mobiel · Vind ik niet meer leuk · 2

Geert Viaene idd verschrikkelijk!

ongeveer een uur geleden · Vind ik niet meer leuk · 1

Pien van der Ploeg Tsssss… Dát zijn nou dikke nekken!

ongeveer een uur geleden via mobiel · Vind ik niet meer leuk · 1

Barry Smit Wat een mongolen. Weg trekken die planken!

ongeveer een uur geleden · Vind ik leuk

Serge Van Duijnhoven Kan ik niet zomaar doen, Barry. Sevi verkeert sinds kort illegaal in het land al heeft ze nog een beroep op de negatieve beslissing vd dienst Vreemdelingenzaken lopen. Ze riskeert uitzetting als ze zich nu de politie op haar hals zou halen. Juridische vrienden hebben me dringend aangeraden enkel actie te laten ondernemen door de eigenaar van het pand waarin Sevi woont. Ook een advocaat trouwens. Maar een huisjesmelker. Die drukt vooralsnog zijn snor. Wat zou de slimme duvelstoejager met het grote eergevoel, Girolamo Casanova in dit geval hebben gedaan? Ik houd me deze vraag nu steeds voor ogen. Onbehouden handelen kan nefaste gevolgen krijgen voor de dame die ik hier een tandje tracht te helpen. Als je andere suggesties hebt, hoor ik het graag. Groet!