“Dichters dansen niet; ze maken prachtige gedichten” ; Chretien Breukers bespreekt Vuurproef

contrabas_siteheader_1045x250

Geplaatst door Chrétien Breukers op 20 mei 2014 | Permanente link

20 mei 2014

Dichters dansen niet. Ze maken prachtige gedichten. Althans, Serge van Duijnhoven wel.

Vroeger, toen opa jong was, was Serge van Duijnhoven een heel jonge dichter. Ik vond hem een beetje een zeurkous. Hij verstoorde poëziefestivals (waarvoor hij niet was uitgenodigd), schreef romans, ach, alles aan hem was van een irritante aanwezigheid, — en dan waren die boeken nog niet eens slecht. Sterker: ze waren best goed. Om jaloers van te worden (en dat werd ik).

26b9367d962700941e301575e0269444

Een van de ‘projecten’ waaraan Van Duijnhoven werkt, is Dichters Dansen Niet, een groep muzikanten en de dichter zelf, die optreden in binnen- en buitenland. Onlangs verscheen Vuurproef, een dichtbundel van Van Duijnhoven met een cd van de Dichters, waarop frequency-wizzard Fred dB en pianist Edwin Berg het geheel van klank voorzien. Zie hieronder voor een optreden.

De teksten van Van Duijnhoven in de bundel vind ik heel bijzonder. Het begint al meteen goed:

Ik ben begonnen aan
de terugtocht
in mijn leven
en moet bekennen

dat ik die ik van mij
niet echt goed ken
begin te vermoeden
dat het om een soort

van demon gaat
of een vage schim
uit een verleden (…)

Parlando poëzie van het goede soort, Campert ontmoet Stitou, met een Brabants accent. Bovendien mijdt Van Duijnhoven de grote woorden niet, (‘de sommelier van de twijfel’), want een beetje poëzie heeft daar geen bezwaar tegen. Tegen grote woorden. Vuurproef is een bundel waarin Van Duijnhoven zichzelf genadeloos onder de loep legt.

Om de bundel na veel gedoe en getwijfel te eindigen met: ‘bereik wat je bent / het priemende licht // een dolende ziel / met asiel hier op aarde // een schip met zijn/ bestemming in zicht’. Bij Vinkenoog wordt het vervelend. Van Duijnhoven komt er gemakkelijk mee weg. Zijn zoektocht, de vuurproef die hij ondergaat, is scherp, lyrisch en bij vlagen indrukwekkend, bijvoorbeeld in gedichten als ‘Leonard leidt de dans’ en ‘Met de smaak van vroeger’ of ‘Vuurboetsduin’.

Het wordt tijd dat zijn werk eens wat meer onder de mensen komt, zodat mijn jaloezie weer kan opflakkeren.

 

Weblink:

http://www.decontrabas.com/de_contrabas/2014/05/dichters-dansen-niet-ze-maken-prachtige-gedichten.html

 

Over de recensent:

Chrétien Breukers (1965) is schrijver en redacteur van De Contrabas, de bekendste literaire weblog in het Nederlandse taalgebied. Hij publiceerde recent De Scheurkalender van de Nederlandse poëzie (2012) en Het eerste gedicht, over het lezen van poëzie (2013). Eerder verscheen van zijn hand een aantal dichtbundels. Breukers woont in Utrecht, maar groeide op in Limburg. Een zoon van Limburg is ook de titel van zijn zopas bij uitgeverij Marmer verschenen prozadebuut.

Een zoon van Limburg

 

 

 

Plaats een reactie

Nog geen reacties

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s