Pat Donnez praat met Serge van Duijnhoven over het dal waar hij uit kruipt

Blijf verwonderd!

Serge neemt afscheid van Brussel en vertelt hoe zijn immense liefde voor deze metropool, ontaardde in een rampzalige depressie met een bijna zelfmoord tot gevolg.
Foto van Serge van Duijnhoven

Serge van Duijnhoven (c) foto Bart Azare

 

Tot voor kort woonde Serge van Duijnhoven in het oude hart van de stad Brussel. Bijna twintig jaar. Hij beleefde er vele hoogte- en dieptepunten. Schreef er, trouwde er, scheidde er, werd op straat beschoten door een groep Marokkanen, werkte als nachtportier in het sjiekste hotel van de stad. Op 22 maart 2016 raakte Van Duijnhoven betrokken bij de aanslagen in de metro van Brussel. Dit was de druppel die de emmer deed overlopen.

Berg en Dal SvD Pat Donnez Klara 17 sept 2017

http://radioplus.be/#/klara/herbeluister/7e456ea7-520d-11e5-8f7e-00163edf48dd/420c44fe-9b87-11e7-81f8-02b7b76bf47f/

 

Mijn seizoen in de hel
Wie vragen heeft over zelfdoding, kan terecht op het gratis nummer 1813 en www.zelfmoord1813.be.

Van 1999 tot 2017 woonde de in Oss geboren schrijver, dichter en historicus Serge R. van Duijnhoven (1970), tevens frontman van de band Dichters Dansen Niet, in het oude hart van de stad Brussel. In deze hoofdstad van het continent beleefde de auteur vele gedenkwaardige hoogte- en dieptepunten. Hij schreef er zeven boeken en maakte er vier cd-albums, trouwde er, scheidde er, werd op straat beschoten door een groep Marokkanen, werkte als nachtportier in het sjiekste hotel van de stad waar de Koninklije familie El Nah´yan uit de Verenigde Arabische Emiraten met een gevolg van bediendes en slaven permanent de vierde verdieping bewoonde. Hij gaf er concerten en lezingen, hield een literaire talkshow in boekhandel Bolle en woonde er gedurende twee rumoerige jaren samen met auteur Arthur van Amerongen terwijl die undercover werkte aan zijn  geruchtmakende boek Brussel Eurabia. Van Duijnhoven beleefde in vele opzichten een gloedvolle tijd, maar raakte gaandeweg zijn verblijf ook steeds meer innerlijk bevlekt door de verpaupering, islamisering en verelendung die het  Brusselse Hoofdstedelijk Gewest de laatste jaren kenmerken. Op 22 maart 2016 raakte Van Duijnhoven betrokken bij de aanslagen in de metro van Brussel. Dit was de druppel die de emmer deed overlopen. In zijn prachtig geschreven dagboekaantekeningen Afscheid van Brussel hoe zijn immense liefde voor deze hybride metropool en zijn diverse bewoners, ontaardde in een rampzalige depressie met bijna fatale gevolgen.

 

Fragment:

 

“Brussel was zo´n geweldige stad dat hij nooit op zou raken. In de Kandelaarsstraat waren we totaal in harmonie. Ons leven was als een enkel, welbesteed uur. Het geheim ervan was ons gebrek aan wroeging, aan zelfmedelijden, onze creativiteit en trots die maakten dat we onze armoede en ontberingen voor lief namen. We waren bereid de prijs te betalen van een bestaan in de groezelige boezem van de Brusselse bohème. De sleutel tot ons Brusselse geluk, was onze onstilbare honger naar de bronnen van het leven zelf. Onze souplesse, om ons aan te passen aan de vereisten en coutumes van een stad die politiek even verdeeld was als cultureel gefragmenteerd. We haalden de pin uit de granaat, en wachtten nieuwsgierig op de ontploffing. Verkneukelden ons bij het schouwspel, de felle lichtflits, de knal, het tafereel van de versplinterde explosie. We bezagen en bestudeerden het resultaat van onze handeling. De uiteengeworpen fragmenten van een tot ontploffing gebrachte leven dat net als het zonlicht in de rozetta van een kerk, op de vloer neerdaalde in multispectrale scherven van lich ten schaduw. Een betoverend arsenaal aan messcherpe kleuren. Wat we met volle teugen tot ons namen, in ons opsnoven, was de opwindende geur van vers tot ontploffing gebracht kruit. Het buskruit van het ware, grootse leven in een grenzeloos Hoofdstedelijk Gewest.”

 

Advertenties