POETS DONT DANCE on PUTIN, MERKEL, KARABACH

Over recent weeks, a few Dutch artists, united under their bandname Poets Don’t Dance, have composed three of their ultimately ten clips for their brandnew album WHERE KIND IS KING (2022).

First in line, is the clip Putin, Vor! (Putin, Thief!) – Elegy for Vlad the Poisoner. An intense protest song against Putin’s corrupt regime and in support of Aleksej Navalny. Derk Sauer of The Moscow Times, personally delivered the clip to Team Navalny in Russia. The music accompanying the lyrics, is composed by Rafaël Krux, who also made the soundtrack for the over 140-million times viewed documentary about The Palace of Putin at the Black Sea.

Next came the clip Frau Merkel, mehr Licht! Abschiedslied fuer Angela Merkel. A farewell present for Merkel Miracle, who made Germany and the whole of the EU a lot more peaceful and together than would have been the case without her. The German Ambassy in The Hague, delivered the clip to Frau Merkel the royal way.

Third in row, there is the clip No More Chains! A song of sadness, live recorded in Yerevan on Genocide Day, during a recorded earthquake. The song is a lamento for peace and freedom, amidst a region haunted by genocide and war. Such as in the region Nagorno-Karabach. The clip is a musical and lyrical reflection on La condition humaine, as well as the original sin of genocide.

The three above clips, are only the beginning of a project that will encompass ten unique songs that dare to combine lyricism, music, imagery as well as recent events occurring in the midst of our globe. The title of the entire project – as well as the album – is: Where Kind is King.

Poets Don’t Dance consists of poet and historian Serge van Duijnhoven, mixmaster dj DNA of the Urban Dance Squad, director and painter Ate von Video, frequencycowboy Fred dB and and Edwin Berg both on piano and melodica.

Do you wish to know more about the upper clips or the ideas behind When Kind is King, please feel free to contact the frontman of the band:

Serge van Duijnhoven, Vught NL

sergevanduijnhoven@gmail.com

PUTIN, VOR!
Elegy for VLAD THE POISONER
Poets Don’t Dance – Let Freedom ring, with a smile on a string!
FRAU MERKEL, MEHR LICHT!
Abschiedslied fuer Angela Merkel
Poets Don´t Dance – Gern gescheh´n Productions
No More Chains
Poets Don´t Dance live in Yerevan
No More Genocide Productions

CREDITS AND LYRICS

PUTIN, VOR! ELEGY FOR VLAD THE POISONER

Music copyright Rafaëel Krux: composer of the Russian Revolution 2.0, basescore from the piece Emotional Violons, to be found on the sublime album Epic Barok. rafaelkrux@rafaelkrux.com. Please subscribe to his channel on Youtube.

Lyrics, voices: Sergej Paraplexus

Sound/Mix: dj DNA (Urban Dance Squad)

Images: Ate von Video

Poets Don´t Dance Productions St Petersburg – Vught

LYRICS

Putin Vor, Putin Vor

You, Vlad you poisoner!

Set us free Aleksej Navalny

No More FSB

No More Autocracy!

Putin Vor, Putin Vor

Vlad the Poisoner!

 Set us free, Navalny

Give Mother Rassija

Finally real Democracy!

Putin Vor, Putin Vor

Vlad the Poisoner!

Stop the Bullshit

In the name of stability

And give Rassija

Our human rights

Back in all honesty

Putin Vor, Putin Vor

Vlad the Poisoner!

No more krisha

No more maffia

No more otkat

No more FSB

And most of all:

No more oligarchy!

Putin Vor, Putin Vor

Vlad the Poisoner!

Set us free! Set us free!

Free your brave prisoner

Aleksej Navalny…

16.02.21

   To mister president Putin the Poisoner, It is true that even evil has the right and – may we say – holy obligation to exist. Rhythmus, dance and fight on the dancefloor with its cosmic counterparts, form the basic of all vibration in the universe. But it are the brighter forces that determine how far we desire to be overshadowed, dominated and eventually exterminated, by the Schuetzstaffel of you and your oligarch kind. As well as by the poor slavic peoples of Russija who you continue to let live as slaves in the unfortunate meaning of their current destiny. All tyrants shall fall. All life will perish, but first of all thrive in nature’s light and delight. Truth matters, as much as honesty. Community, as much as individual freedom. Individual freedom, lies at the base of all collective well being. All lies will ultimately shine through on the balance of our individual souls. It is time to crawl back, mister president Putin the Poisoner, into the black hole you came from and where you belong. No more krisha, no more iron boxes we are captured and improsined in for so long already. Let a ring of light shine over all the skies of Russia, after your demise. The sky is our origin and destiny, the earth is our fate. Sputnik has finally landed, in the heart and souls of our eleven-time-zones-wide, beautiful but misfortuned Russian Federation!

            – Paraplexus

FRAU MERKEL, MEHR LICHT!

Abschiedslied fuer Angela Merkel

Gern gescheh´n Productions

Poets Don´t Dance

All copyrights reserved 2021

Music: excerpt from Quartetra, Danças Occultas (1996)

Melodica: Edwin Berg Lyrics

Voices: Paraplexus Sound

Mix: DNA (Urban Dance Squad)

Imagery: Ate von Video

Frequencylab: FreddB

Dank

Bertold Brecht & Christian Loidl

Atem zu Atem

LYRIK  

Frau Merkel, mehr Licht!

Frau Merkel, mehr Licht!

Ganz ehrlich! Kein Irrlicht!

Sonns gibt es Nichts

Macht ihr nur ein’n Plan

Sei nur ein grosses Licht

Macht ihr nur ein zweiten Plan

Gehen tuh’n sie beide nicht

Denn fuer dieses Leben

Ist der Mensch nicht schlau genug

Doch sein hoeheres Streben

Ist ein schoener Zug  

Was sie sind, und wer sie wahren

Werden wir ab jetzt

In allen Namen bewahren

(Stolpere nicht! Hihi)

Hitler war fuer nichts

Merkel brach das Licht

Atem zu Atem

Atem zu Atem

Namen est Amen

Test-Amen-T

Luft muesst’ man sein

Duft muesst’ man sein

Licht darft’ man sein

Ich muss mann sein

Du wirst Frau sein

Du wirst froh sein

Du wirst frei sein

Oder nicht

Kluck und Mutig

Moralisch empfindlich

Frau Merkel, sie sind jetzt

Aller Pflicht enthoben

Treten sie jetzt ruhig zurueck

Nach oben

Merkel ist Aus

Kehren sie jetzt

Zurueck nach Haus

Haut

Das innere Haus

Heim ins Licht

*

No More Chains

Poets Don´t Dance live in Yerevan

No More Genocide Productions

Quator: Nairi-Ensemble Yerevan

Melodica, piano: Edwin Berg

Double bass: Eric Surmenian, Ali Haurand

Cello: Ernst Reiseger

Voice: Sainkho Namtchylak

Lyrics: Paraplexus

Earthquake: 1:27 -1:34, 24.04.2012 Yerevan

Mix: DNA (Urban Dance Squad)

Video: Ate von Video

LYRICS

You know, there is no illusion

That we still want to go on

That we want to

Believe

That one day

We can be

Free

That life is worthy

That we did amend

We can instead

Demand more than

Yes we can!

Than we can

All the rest remains

Just futile and ideal

Something that blows up

In the air

Like a little seed

A little seed

Of Hope

Perhaps

Only seldom she is foud

And always she is lost

In brightness

The place of individuals

Remains their solitude

Solaris Solitaris

On est seul

Quand meme pas

But we aren’t alone

Quand-meme

Pas

No More Chains

It is a desire

And also a song of sadness

NAREKADZI

Why?

Is it original sin?

Is it the skin we were born in?

What is it

That makes this

Longing tick

On and on

And

On

Can we break the chain?

Can we remember what we

Forgot?

Putin, Vor! Elegy for Vlad the Poisoner

Music copyright Rafaëel Krux: composer of the Russian Revolution 2.0, basescore from the piece Emotional Violons, to be found on the sublime album Epic Barok. rafaelkrux@rafaelkrux.com. Please subscribe to his channel on Youtube.

Lyrics, voices: Sergej Paraplexus

Sound/Mix: dj DNA (Urban Dance Squad)

Images: Ate von Video

Poets Don´t Dance Productions St Petersburg – Vught

ELEGY FOR PUTIN VOR – VLAD THE POISONER

Putin Vor, Putin Vor Vlad you poisoner!

Set us free Aleksej Navalny!

No More FSB

No More Autocracy!

Putin Vor, Putin Vor

Vlad the Poisoner

Set us free, Navalny!

Give Mother Rassija

Finally a real

Democracy

Putin Vor, Putin Vor

Vlad the Poisoner

Stop the Bullshit

In the name of Stability

And give Rassija

Our human rights

Back in all honesty

Putin Vor, Putin Vor

Vlad the Poisoner

No more krisha

No more maffia

No more otkat

No more FSB

And most of all:

No more oligarchy!

Putin Vor, Putin Vor

Vlad the Poisoner

Set us free! Set us free!

Free your brave prisoner

Aleksej Navalny  

To mister president Putin the Poisoner, It is true that even evil has the right and – may we say – holy obligation to exist. Rhythmus, dance and fight on the dancefloor with its cosmic counterparts, form the basic of all vibration in the universe. But it are the brighter forces that determine how far we desire to be overshadowed, dominated and eventually exterminated, by the Schuetzstaffel of you and your oligarch kind. As well as by the poor slavic peoples of Russija who you continue to let live as slaves in the unfortunate meaning of their current destiny. All tyrants shall fall. All life will perish, but first of all thrive in nature’s light and delight. Truth matters, as much as honesty. Community, as much as individual freedom. Individual freedom, lies at the base of all collective well being. All lies will ultimately shine through on the balance of our individual souls. It is time to crawl back, mister president Putin the Poisoner, into the black hole you came from and where you belong. No more krisha, no more iron boxes we are captured and improsined in for so long already. Let a ring of light shine over all the skies of Russia, after your demise. The sky is our origin and destiny, the earth is our fate. Sputnik has finally landed, in the heart and souls of our eleven-time-zones-wide, beautiful but misfortuned Russian Federation!

– Paraplexus 2021

Redacteur nieuw boekenprogramma VPRO

Curriculum Vitae

Websites:                  https://soundcloud.com/dichters-dansen-niet

Serge van Duijnhoven, presentator van het boekenprogramma Babel in Bolle, Brussel

Ik ben een afgestudeerd historicus, ervaren redacteur alsmede een veelvuldig gepubliceerd literator en frontman van de lyrische band Dichters Dansen Niet, die dolgraag zijn schouders wil helpen zetten onder het nieuw aangekondigde Boekenprogramma van de VPRO. Na mijn studie Nieuwe en Nieuwste Geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam (afgerond in 1995), ben ik actief geweest in de wereld van de internationale journalistiek, de kunst en de literatuur. Ik maakte reportages, werkte als (tv-)redacteur, host van een boekenprogramma in Brussel en schreef een negentien tal werken van fictie en non-fictie, poëzie en proza.

Ik beschik over veel werk- en levenservaring, uitstekende literaire contacten in binnen- en buitenland, een grote  eruditie en een heldere stem. Bovendien heb ik tal van interessante inhoudelijke en vormtechnische ideeën die een brandnieuw TV-boekenprogramma anno 2021 goed van pas zouden kunnen komen.

Werkervaring

Redacteur vaktijdschrift Schatten van Vught

jan 2020 – heden | 12 p.w.

Redacteur van het historisch magazine Schatten van Vught; verschijnt vier maal per jaar in full colour. Neemt de geschiedenis van Vught en omstreken onder de loep, van de prehistorie tot nu.

Ion Monoran International Festival of Poetry                                                                                 dec 2019 |

Deelnemer en mede-organisator van dit festival in Timisoara, Roemenie. Waar een moedige, dissidente dichter (Ion Monoran) op 16 december 1989 de revolutie tegen de tyran Nikola Ciauçescu ontketende, door een tram te kapen en met zijn verzen op te roepen in opstand te komen tegen het “Genie van de Karpaten”. Een twintigtal dichters uit diverse landen werd uitgenodigd om de vlam van de vrijheid te vieren. https://sergevanduijnhoven.wordpress.com/2019/12/12/chant-for-ion-monoran-timisoara-1989/

TV-redacteur (programma-ontwikkeling) Harry de Winter Media

oktober 2017 – 2018 | 18 p.w.

Bedenker van tv-format van het nieuwe programma Mijn laatste avondmaal, waarin twaalf topkoks hun private laatste avondmaal bereiden.

Serge van Duijnhoven te gast bij Chantal Pattyn, nethoofd van Klara (VRT Radio), met oa. Christophe Vekeman (18 maart 2014)

Historicus (onderzoeken/publiceren) The Hindenburgline Project

jan 2011 – mei 2017 | 32 p.w.

Oprichter, archivaris en historicus voor The Hindenburg Line Project (www.hindenburgline.eu). Publicist en hoofdredacteur van het boek Hadden we maar dezelfde taal gesproken (uitg. Rubinstein 2016). Frontman van Dichters Dansen Niet bij de voorstelling van dezelfde titel (”Hadden we maar dezelfde taal gesproken”). Mede-exposant van exposities in Tilburg (Museum De Pont), Brussel (De Markten) en Salzburg (Kulturhaus).

Redacteur persbureau Federaal Parlement Brussel België

mei 2006 – aug 2016 | 12 p.w.

Het samenvatten in beknopte vorm van commissievergarderingen en plenaire vergaderingen van het Federale Parlement in Brussel, België.

Hoofdredacteur vaktijdschrift Avans Hogeschool

jan 2010 – nov 2012 | 42 p.w.

Hoofdredacteur van het tijdboek Le Grand Tour; de geschiedenis van 200 jaar kunstonderwijks in Noord-Brabant 1812 – 2012 (Avans Hogeschool; het boekwerk dat de afronding vormde van dit project werd op 6 oktober 2012 aangeboden aan H.M. Koninging Beatrix)

Verslaggever (bladen) International Feature Agency

jan 2007 – jun 2012 | 28 p.w.

Het schrijven van verslagen van filmfestivals en van filmrecensies voor het International Feature Agency (IFA). Het maken van interviews met beroemde filmregisseurs en acteurs zoals Tom Cruise, Emir Kusturića, Brad Pitt etc..

Presentator/Interviewer boekenprogramma Babel in Bolle (Brussel)                                            jan 2005 – jun 2008 | 18 p.w.

Het interviewen van schrijvers en dichters die een nieuw boek hadden gepubliceerd, telkens in duo-vorm, oa.: Tommy Wieringa en Maria Barnas, David van Reybrouck en Frank Westerman, Koen Peeters en Johan de Boose, Brigitte Raskin en Kamiel Vanhole, F. Starik en Vrouwkje Tuinman, Hugo Claus en Tom Lanoye.

Verslaggever (omroep) VRT Cobra

jan 2010 – jan 2011 | 32 p.w.

Het verzorgen van verslagen van filmfestivals en het schrijven van recensies over film

Redacteur (bladen) Gemeente Etterbeek Brussel België

jan 2003 – dec 2004 | 32 p.w.

Het schrijven en copyklaar maken van het Cultuurbeleidsplan Etterbeek 2004 – 2010.

Communicatiemedewerker Museum Jan Cunen Oss

mrt 2001 – nov 2004 | 32 p.w.

Door directeur Edwin Jacobs ben ik aangezocht als “stadsfilosoof van Oss” om in los verband mee te werken aan een dynamischer beleid van het Museum Jan Cunen. Verzorgen van lezingen, performances, het onder de aandacht brengen van tentoonstellingen in allerhande media; het ontplooien van gerichte initiatieven die bezoekers bij het gemeentemuseum en zijn exposities weten te betrekken. Tevens was ik auteur van het boek Ossensia: Brabantse Gezangen (2004).

Auteur In Flanders Fields Museum Ieper België

mrt 2001 – sep 2002 | 28 p.w.

Publicist van het boek Oorlogsfotografen/Photographers in Wartime (Ludion). Opdracht in kader van expositie DEAD.LINES oorlog, media en propaganda in de 20ste eeuw, In Flanders Fields Museum, Ieper.

Literatuurexpress Europa 2000                                                                                                         jun – jul 2000 |

Deelnemer namens Nederland aan dit pan-Europese literatuurproject van meer dan honderd schrijvers uit 43 landen die zes weken lang per luxe trein het continent over reisden – van Lissabon tot Moskou en met als eindstation Berlijn -, en in twaalf steden optredens gaven en debatten bijwoonden. Zie mijn verslag in De Groene Amsterdammer: https://sergevanduijnhoven.wordpress.com/2009/08/24/de-dood-in-glazuur-schrijvers-treinen-door-europa/

Hoofdredacteur tijdschrift Uitgeverij Prometheus/Uitgeverij De Bezige Bij

feb 1993 – jan 2000 | 42 p.w.

Hoofdredacteur en oprichter van het Tijdboek MillenniuM (spraakmakend magazine voor kunst, literatuur, architectuur, design en cultuur, tot 1996 uitgegeven door Prometheus, vervolgens door De Bezige Bij tot het verscheiden in 2000).

Oorlogsverslaggever Barend & Van Dorp (RTL tv) Kosovo-oorlog 1999

jan 1999 – mei 1999 | 32 p.w.

Freelance medewerker De Groene Amsterdammer

sept 1989 – mei 2005 | 18 p.w.

Oorlogsverslaggever de Volkskrant & De Morgen (bladen) Sarajevo

1995 – 1999 | 32 p.w.

Cultureel verslaggever NRC-Handelsblad (bladen) Muziek & Literatuur

1993 – 1995 | 32 p.w.

Opleidingen en cursussen

nieuwe en nieuwste geschiedenis (wo-master) Universiteit van Amsterdam

aug 1989 – aug 1995 | Diploma: Ja

Doctoraal diploma Nieuwe en Theoretische Geschiedenis, Universiteit van Amsterdam. Bijvakken: Kunstgeschiedenis, European Cultural History, Amerikanistiek, Communicatiewetenschap. Afgestudeerd op 28 augustus 1995 bij dr. Rob van der Laarse en dr. Willem Melching met een scriptie over De Democratisering van de Bohème.

vwo Highschool Luverne Minnesota USA

aug 1988 – jul 1989 | Diploma: Ja

Diploma Luverne Highschool, Minnesota Verenigde Staten. Ik verbleef hier een jaar als Foreign Exchange Student via het uitwisselingsprogramma van ASSE.

gymnasium b (leerjaar 4-6) Titus Brandsma Lyceum, Oss, Nederland

aug 1982 – jul 1988 | Diploma: Ja

Diploma Gymnasium-B, Titus Brandsma Lyceum, Oss, Nederland.

Vaardigheden, competenties en interesses

  Taal  Mondeling  Schriftelijk  
NederlandsUitstekendUitstekend
FransGoedGoed
EngelsUitstekendUitstekend
DuitsGoedGoed

Rijbewijzen

B

Competenties

 Als oprichter, hoofdredacteur van het Tijdboek MillenniuM en voorzitter van de Stichting Kunstgroep Lage Landen heb ik vele beslissingen moeten nemen die noodzakelijk waren voor het realiseren van talloze projecten, organiseren van exposities en het laten verschijnen van een alomvattend cultureel en literair kwartaalblad.   Als verslaggever voor NRC-Handelsblad, de Volkskrant, De Morgen, De Groene Amsterdammer en het International Feature Agency heb ik ruime journalistieke ervaring opgedaan.   Als auteur van negentien publicaties, heb ik brede contacten opgebouwd in de literaire wereld in binnen- en buitenland.    
Interviewen en resumeren   
Samenwerken en overleggen   
Kritisch lezen en doorgronden     Schrijven en rapporteren   
Ontdekken en verkennen 
Kwaliteit leveren 
Omgaan met spanning en tegenslag 
  Succesvol willen zijn 
  Breed netwerk in de literaire wereld 

Interesses

  
Schrijven   Optreden   Interviewen 
  Publiceren 
  Skieën 
  Zweefvliegen   Tennissen   
  
  
  

MOET MET EEN D

Als wij als mensheid ’t minste kwaad willen aanrichten op Planeet A.

moeten we spoedig bereid zijn het ultieme, meest genereuze offer te brengen.

Een afweging van leven vs. Leven. En in mijn vocabulaire is het enige moet

dat met een d.

Serge van Duijnhoven

SJEF SPARTACUS (REBEL!)

SPARTACUS – REBEL REBEL (BIS)

Spartacus is geen luxe charter, maar een avonturencharter
Sjef Schuurman, kapitein van de Spartacus (Amsterdam)

Rebellen aller soorten, losbandigen

Aller streken: vereent, verwijdert

Maar vooral vermenigvuldigt u

Spring geduchtig uit de band

Dans op het altaar van het leven

Spreek de klare taal des wezens

Schenk nimmer aangelengde wijn

Snuif nimmer spul dat is versneden

Verzwijg wat niemendal wat ane gaat

Verkondig geen goedkope meningen

Wees steeds paraat en tot alles bereid

Stabiel is slechts de eeuwigheid

Dicht de gaten, sticht de onrust

Kust veel kloten en meer lippen

Wees de dwaas waar niemand aan kan tippen

De pit zit in de kern van het vuur

Leef ieder laatste als uw eerste uur

Wees nimmer te bedacht, bedilziek

Breek het brood, geef nimmer acht

Dan op uw eigen bevelen

Gehoorzaam enkel aan de hele

Code van uw hart, wees als het nulde uur

Als Sjef Schuurman of Spartacus

Geen Omroep Max of Max Verstappen

Een rijbewijs-loos coureur

Die hevig weet te rukken

Aan de as van zijn innerlijk stuur

Wees even gul als gulzig

Ben geen vrek of mopperaar

Geen Woutertje Bos of Pieterse

En al helemaal geen Wawelaar

Lees alle dagen iets van Multatuli

Besnuffel alle talen, als ook hun dialecten

Spreek nimmer bekakt, leg geen

Strik in elke veter

Voel je nooit te goed maar altijd beter

Verlies nooit je wilde haren

Scheer geen schaamhaar, en verf

Zeker niet je rosse lokken

Wees ten volle onbedaarlijk

Maar nimmer bedaard

Wees een meester in verdwalen

Vind je valse, ken je ware aard

Zoek de oorlog, tref de vrede

Draag nimmer ooit een lange baard

Zing de liederen van het leven

Herken de Nazi in de burger

En de pedo’s in de rangen

Van de Maastrichter staar

Heb lak aan pretenties

Trap Johnny Hoes op zijn staart

Knik om de snik van Andre Hazes

Tik het tremolo aan van Merie Servaes

Tel niet je winst, leer te verliezen

Scheid het kaf van het koren

Echte mensen van de vlegels

Jouw roulette is niet Russisch

Wel een spel zonder regels

Onbuigzaamheid loont

Onbuigbaarheid niet

Haast je nooit, zelfs niet langzaam

Wees het haantje de voorste

En kom zo nooit te laat

Wees nooit lid van een club

Schijt op Facebook, Instagram

Fok you aan ieder selfie-syndicaat

Koester je vijanden

Maar nooit uit haat

Dans met de duivel

Ban Netanyahu, negeer de USA

Zweer af de prietpraat

Wees soeverein als een kater

Pleeg nimmer verraad

Minacht de roem, versmaad

Het politieke gekwaak

Bereik wie je bent

Wees lui wanneer je wilt

Maar nooit wanneer iets moet

Want wie onstuimig door het leven gaat

Weet dat moed enkel met een d

Bestaat

Toon lef, wees een gozer

En bef alle vrouwen goed

Wantrouw de waarheid

Wees prudent maar hekel pretentie

Wie varen wil zij onvervaard

Doch wake voor gevaar

Wees geestig, geestrijk

Ken je sterke verhalen

Schenk de glazen nimmer half

Leeg maar altijd lekker vol

Laat je niet kisten hier op aarde

Al is die bol al veels te vol

Heb vooral ook veel lol

Zwem zo voort, sla je slagen

De bodem is diep, de kant

Kent geen keer. Wees geen

Lul of een luchtbel, blijf

Wie je bent en tot je laatste

Snik: REBEL!

www.spartacuscharter.nl

Mors stupebit et Natura

duet van Haagar (piano en stem)en Serge (tekst en stem)

video gemaakt door Marianne Noordink 2020

track is te vinden op het album Obiit in orbit – aan het andere einde van de nacht (Djax Records/De Bezige Bij 1999)

MORS STUPEBIT ET NATURA

Mors stupebit et Natura; video gemaakt door Marianne Noordink. Dichters Dansen Niet 2021

MORS STUPEBIT ET NATURA

Zumi Pop: `ik wijs de liefde niet af’

Serge: wat zij bedoelt is: zij wijst mij ermee terecht

Zumi Pop: ik ben geen Narcissa

en ook geen appel waar jij

zomaar in bijten mag

Zumi Pop: ik wil met jou in ballingschap

Serge: ik mag haar Adam zijn

die onvolgroeide brok in haar keel

die mannenman tussen het laken

van madam haar ogen groot

nog groter dan waarzegbollen

pupillen gezwollen, gespleten

tot ellipsen van planeten

alsof ik met haar door de hemel schiet

in dat blauwgroen dat bauxiet

van haar, dat crimson zwart

van het niet. Ik zweef met haar

door de kosmos, de orbit die zij is

en die zij om mij strengelt en

verstrengeld houdt zij tovert

de lente en de zomer in het lover

mijn lover

Zumi Pop: jij mag mijn minnaar blijven

Serge: ik mag – de zanger van de mis

die zingt van het gemis ik mag

de plenger van de wijn

die zingt van het venijn

ik moet mij zo maken

dat ik van kop tot tenen

in haar orbit pas ze wil

dat ik haar Heel & Al

prijs en bezing, haar verse

vrouwenlijf in verzen wring

zij wil dat ik haar prijs

maar ik zeg: van teveel

complimenten raakt een vrouw

slechts op zichzelf verliefd

zij is geen wezen van getij

van maan, stuurloos gevrij

wel van zee, het nat dat

uitgestrekt tussen ons twee

zeeziek is zij, als zij zegt:

Zumi Pop: ik heb zeetjes in m’n hoofd

Serge: het klutsen, klotsen van de liefde

migraine, angst, verliezen

als zij geneest is alles kwijt

Zumi Pop: `ik wilde een klein kusje maar’

Serge: Kat en hond blijven spelen

Zumi Pop: `ho! ho! ik heb nog geen keuze gemaakt’

Serge: `’kook niet’

Zumi Pop: `voor wie?’

Serge: zij belt vanuit mijn vertrekken

naar haar man:

Zumi Pop: `ja, ik ben bij hem

kreeg je mijn brief niet, dan?’

Serge: zij fluistert donker

spijt en onmin

als zij ophangt is het of ik ben

verplaatst als toren en loper

op een schaakbord

Zumi Pop: `laat hem maar lopen

en grommen de hond. Eindelijk

al is het vermoedelijk al te laat.’

(tegen Serge):

`laat jij nu dan mijn hond zijn

mijn trouwe kameraad’

Serge: gaat het om de trouw

het touwtrekken om `jou’?

of om het liefhebben, subtiel

en inventief; inventionen

voor erotische zônen

rochade, klein of groot?

promotie in de rangen

van het wrange

Zumi Pop: `het blijft natuurlijk spel’

Serge: `zeker, lief, tot in de dood!’

Serge: loper, toren, hond, geliefde, lijk

Chinees gezegde: na de partij

is alles weer gelijk

koning en pion verdwijnen na een poos

in dezelfde houten doos

Zumi Pop: `maar het moet wel spannend blijven…’

Zumi Pop (plots, nurks): `maak voort’

Serge: `maar…waarom?’

Zumi Pop: `daarom… treinen wachten niet

treinen wachten nooit

het mooiste komt toch altijd

onverwachts

daden, woorden, alles is

onderbreking de wereld is

een beest, een roofdier

ongeduldig en vlug

en altijd hongerig’

MINSK: At the End of Dark Times

Verslag van een reis naar Minsk, gehouden in juli 2000 samen met 104 schrijvers van de Literature Express

Bij de aankomst van de Literatuur Express Europa 2000 in Minsk, Witrusland, worden de schrijvers van de trein die al sinds begin juni dwars door Europa trekt, onthaald op een folkloristisch heldenwelkom. Net als in de goeie ouwe tijd van het Fellow Travelling, toen westerse toeristen in de Sovjetunie nog als koningen van vreemde stammen werden ontvangen. Meisjes in schattige klederdracht delen brood met zout en bosjes bloemen rond op het station, en volksdansers huppelen Witrussische dansjes met de handen in de heupen. Vervolgens rijdt het gezelschap onder militaire escorte en via regenachtige, verlaten straten naar het gemeentehuis, waar de autoriteiten woorden tekort komen om hun hoogvereerde gasten te prijzen.  ‘Dank u voor het scheppen van harmonie in deze verdeelde wereld’, spreekt de minister van cultuur. De burgemeester van Minsk begint zijn praatje nogal cynisch met de opmerking dat iedere grote stad zijn markeringspunten heeft. Parijs heeft de Eifeltoren, Rome het Colleseum, Londen de Tower Bridge. ‘Minsk heeft niets meer’, besluit de minister. ‘Al onze markeringspunten zijn verwoest tijdens de Grote Patriottische Oorlog. Toch heet ik u van harte welkom, in deze dappere, historische hoofdstad van het Blauwogige Witrusland.’ 

Na afloop van de ontvangst in het gemeentehuis, maakt de bus met schrijvers een tour door de stad. Alle monumenten worden getoond, meestal voor partizanen, communisten of dichters. Pokdalige en monstrueuze standbeelden zijn het, van vier keer de menselijke proportie. De vrouwelijke rondleidster somt het aantal keren op dat Minsk in haar 930 jarige bestaan met de grond werd gelijkgemaakt. ‘In 1505 door de Krimtartaren. In 1654 tijdens de Pools-Russische oorlog. In 1708 tijdens de Zweeds-Russische oorlog. In 1812 door Napoleon, en in 1941 door de Duitsers…’

Er volgt een korte stilte als we langs het kolossale, okergele KGB-hoofdkwartier rijden (de geheime dienst in Witrusland heet nog altijd KGB, zoals het Leninplein nog altijd Leninplein heet, de Komsomolrivier nog altijd de Komsomolrivier, en de Karl Marxstraat nog altijd de Karl Marxstraat). De dame van de rondleiding kijkt de andere kant op. Niemand van de schrijvers weet aan welke burcht van verschrikking ze precies voorbijrijden. Walter Aliferavis, een Witrussische schrijver die naar eigen zeggen ‘korte science fiction verhalen met anti-totalitaire propaganda’ schrijft, omshrijft het gele bolwerk de volgende dag als het ‘gebouw met de duizend kamers’.  Het gebouw kent geen straatnummer, geen bordjes, geen opschriften. ‘Het is gebouwd om angst aan te jagen, en het is angstaanjagend. De architecten van Stalin waren vaklieden. Hun meesterschap leverde hen vaak niet veel meer op dan de dood, want de architecten waren doorgaans de eersten die achter de metersdikke muren werden geslachtofferd.

Nog ieder jaar worden er intellectuelen in Witrusland opgepakt door het regime. Walter vertelt me dat een van zijn collega’s het afgelopen jaar in het gebouw is verdwenen.

Walter vraagt of het waar is dat de schrijvers op de trein een petitie hebben opgesteld over de oorlog in Tsjetjenie, en een open brief aan Poetin. Als dat zo is, wil hij die graag naar Vilnius in Litouwen smokkelen en publiceren in de onafhankelijke krant Slobodnie Novosti. 

            Het lijkt wel of hier in Minsk de Sovjettijden nooit zijn opgehouden. Lukashenko heeft de klok zo’n halve eeuw teruggedraaid.

Lukashenko: dictator voor het leven?

‘We are certain that those who came here will remember the capital of the Republic of Belarus for a long time’, valt te lezen in de folder ‘Welcome to Minsk; Advertising Gide & Sity Map’ die op de hotelkamers klaarligt voor de schrijvers van de Literatuur Express. De gids is geschreven in een even hallucinerend als hartverscheurend brabbelproza. Door de spelfouten heen wordt onomstotelijk duidelijk hoezeer Witrusland van de rest van de wereld is afgegrendeld. Contact met het buitenland is voor de meeste Witrussen een onmogelijkheid. Internationale telefoonkaarten zijn er niet (‘ze zouden toch te duur voor ons zijn’, wordt gezegd), en ook buitenlandse kranten mogen niet worden verspreid. Vrije Witrussische dagbladen, zoals Slobodnie Novosti, verschijnen noodgedwongen enkel in de buurlanden Litouwen en Polen. 

Niet alleen de persvrijheid, ook andere fundamentele vrijheden worden door de zesenveertigjarige president van de republiek Witrusland, Alexandr Grigoryevich Lukashenko, afgedaan als overbodige luxe. Tijdens een speciale zitting van de Opperste Sovjet op 20 juli 1994 zette Lukashenko de lijn van zijn te volgen beleid als volgt uiteen: ‘Er kan in dit land slechts een dictatuur heersen, en dat is de dictatuur van de wet.’  Een omnipresente troepenmacht van gewapende militia’s in camouflagetenue, ziet er op toe dat er die dictatuur gestalte krijgt.  In de Sity Gide lees ik in de rubriek ‘Who is Who in Belarus’ (die geheel en al gewijd is aan de president)  dat  A. Lukashenko in 1997 de Internationale M.A. Sholokhov Prijs in ontvangst mocht nemen, voor zijn ‘moedige politieke publicaties en zijn onzelfzuchtige inzet voor de verdediging van het publieke belang’ en dat de Witrussische orthodoxe kerk hem een jaar later toeliet tot de Orde van het Kruis van het Sint Efrosinya Polotzkaya vanwege zijn ‘enorme bijdrage aan de spirituele hergeboorte van de natie.’

            Van die spirituele hergeboorte is op de straten in Minsk vooralsnog weinig te merken. Het schrikbewind van de president (die naar eigen zeggen twee helden heeft: Lenin en Hitler), heeft duidelijk zijn effect op de geestesgesteldheid van de burgers. De mensen in Minsk zien er gejaagd en verschrikt uit, en op de brede boulevards is en blijft het overdag zowel als ‘s nachts angstwekkend stil. Af en toe scheurt een tram of dieselvrachtwagen voorbij, een indrukwekkende gifdamp achterlatend in het straatbeeld. Het enige land waarmee Witrusland mee valt te vergelijken, is waarschijnlijk Noord-Korea.

‘De val van de Witrussische roebel dit jaar was voor de meeste Witrussen geen verrassing’, lees ik in de Sity Gide. ‘De geldpersen draaien in dit land op volle toeren. In de afgelopen tien maanden bleef het voortdurend nieuwe biljetten regenen over Witrusland, met een totale waarde van 542 triljoen roebels.’  De Sity Gide vermeldt dat ‘het leiderschap van het land zich nu eindelijk serieus aan het voorbereiden is op het nieuwe millennium, en dat iedere persoon die in de Republiek leeft bij de start van het jaar 2000 met een origineel cadeau werd verrast: nieuw geld.’ Gedoeld op Lukashenko’s beslissing om vanaf 1 januari maar meteen drie nullen op alle nieuwe biljetten weg te strepen. Probleem is echter dat het oude geld, de miljoenen en miljarden roebels waarvoor je nauwelijks meer dan brood, shampoo, groenten, fruit en benzine kon kopen, nog steeds in omloop zijn.

De deelnemers aan de Literatuur Express zijn ten einde raad en laten zich uiteindelijk bij hun aankopen maar het precieze aantal biljetten uit de portemonnee vissen door de verkopers, taxichauffeurs, obers en receptionisten in en om hotel Belarus, de enclave waarin de schrijvers zich noodgedwongen maar hebben teruggetrokken. Vijf miljoen roebel (anderhalve Euro) voor vijf perziken, zes mijoen roebel (twee Euro) voor een nieuwe cd van de Russische zangeres Zemfira (‘Niet Bestemd voor Verkoop in Rusland’, staat er op het cd-hoesje).

            Over de verdwijningen van Witrussische collega’s in het KGB-gebouw maken de meeste schrijvers van de Literatuur Express zich niet echt sappel. Onderwerp van gesprek zijn vooral de kakkerlakken die een enkeling op de hotelkamer heeft aangetroffen, de ruis op het tv-scherm, het wegvallen van het netwerk voor de GSM, het gebrek aan goede restaurants, de superieure kwaliteit van de vodka, de oprispingen van het darmkanaal en de vraag of Tsjernobyl (op nauwelijks 300 km van Minsk, en de radioactieve wolk woei in 1986 precies over de stad) hier iets mee te maken heeft.

 De Zweedse dichter Hakan Sandall, omschrijft Minsk als ‘een stad van de kwade geesten, die onverwacht tevoorschijn kunnen schieten.’ Hakan was getuige van een bloederig gevecht op straat, zonder dat er iemand ingreep. Ook de militia niet. En afgelopen jaar, zo krijgen we te horen, werd tegenover ons hotel een zestigtal jongens en meisjes doodgetrapt, tijdens een popconcert in de buitenlucht waarbij plotseling paniek uitbrak. Voor de ongelukkigen is een gedenksteen geplaatst op trappen van de metro, vlakbij het ‘monument van de verschrikking’ dat is gewijd aan de 992 Witrussische soldaten die zijn gesneuveld in Afghanistan. Dat laatste monument bevindt zich als een soort kapelletje van verdriet op een klein schiereilandje midden in het modderbruine, levenloze water van de Komsomol-rivier die zich als een door mensenhanden gegraven Hollandse poldervijver door de stad heen meandert. Dit eilandje is volgens mij de meest trieste plek in Europa. Als je de beelden bekijkt, zie je verbeten gezichten van huilende, boze moeders die portretten van hun kinderen (en van Jezus) meetornen. Soldaten houden er de wacht. Is hier dan alles dood, verderf en ellende? Het gemiddelde maandinkomen in Witrusland is ongeveerd vijftig dollar.

De beklemmende atmosfeer in Minsk blijkt weinig bevorderlijk voor de dichterlijke creativiteit. De helft van het schrijverskorps blijkt na een dag aan ernstige buikkrampen te lijden, de andere helft aan verschijnselen van paranoia of accute writersblock. De meesten krijgen geen pen meer op papier en schreeuwen in de lobby tegen de organisatie dat ze ‘weg weg weg!’ willen. Bashkim Shehu uit Albanie vertelt dat Minsk hem doet denken aan het Tirana van de stalinist Hoxha in de jaren zeventig. De Estse schrijver Karl Markus Sinijärv vertelt in nachtclub en striptease-bar Nightflight van zijn Kafkaeske droom waarin hij de badruimte op zijn hotelkamer bezocht, en de openingen op het toilet een voor een zag verdwijnen. Eerst versmolt de toiletbril met de toiletpot, toen verdween de toiletpot in de vloer, en vervolgens was er geen enkele deur meer in de ruimte. Enkel de typische donkere, gladde tegels resteerden die de binnenkant van alle publiek gebouwen in Minsk tot zulke naargeestige ruimten maken.  De volgende dag heeft Karl Markus met dikke viltstift ‘Minsk gives you the creeps’ op een wit T-shirt geschreven.

De gebouwen in Minsk zijn van binnen nog erger dan ze van buiten lijken. Het stinkt naar kots, naar nooit geluchte ruimten, naar ellende. De liften werken niet, de verlichting evenmin. De trappengangen van de openbare gebouwen zijn gebouwd als mausolea, met smalle doorgangen en metershoge gladde muren.

Een van die mausoleum-achtige gebouwen, waarin Karl Markus zijn toilet zag veranderen, is het Schrijvers Huis in Minsk, ulica Frunze nr. 5. De scribenten van de literatuur Express zijn er de avond voor hun vertrek uitgenodigd om een tirade bij te wonen van de corpulente minister van cultuur tegen de oprukkende massacultuur, door hem de ‘Aids van de hedendaagse cultuur’ genoemd omdat ze de leescultuur verwoest en boeken degradeert tot saaie objecten. ‘Het probleem is dat je haar niet bij de grens tegen kan houden’, zegt de minister van een staat die haar eigen grenzen naar maximale kunnen dicht heeft getimmerd en de eigen bevolking gevangen houdt.

In de hal vindt een klein boekenbeursje plaats van een schamel aantal boeken dat de afgelopen decennia uit het buitenland is vertaald, en op de binnenplaats is er een kleine schermutseling als theatergroep Nihilnihilnihil intervienieert met At the End of Dark Times; Theatre of Psychical Inbalance. Twee jongens houden de glazen deur dicht die naar de binnenplaats voert, om te voorkomen dat de plaats ontruimd wordt door de autoriteiten. Twee hebben zich laten vastsnoeren op een stoel, en dragen KKK-achtige witte puntmutsen over hun hoofd. Hun lichaam is omwikkeld met electrische draad, en in hun mond zit een grote witte prop. De muziek bij het tafereel is van muzikanten die zich ‘Het Huis Waar Niemand Leeft’ noemen.

            De autoriteiten, de militia en de Witrussische uitgevers doen of ze de theatermakers op de binnenplaats niet zien. Een portier gaat voor het raam staan, zodat er niet gefilmd kan worden. Vanaf het restaurant op de eerste verdieping probeer ik het merkwaardige tafereel alsnog te volgen. Het meisje dat heupwiegend bedient , Nastya Eliseeva, vraagt waar ik vandaan kom. Ze vraagt of ik wat wil drinken, en eten. Na een uur vraagt ze, in gebrekkig Duits, of ik met haar wil trouwen. ‘Meinherr, ja ich will hier weg, verstehen Sie? Belarus nicht gut.’

            Voor ik mijn koffer pak, lees ik nogmaals die eerste zin uit de folder ‘Welcome to Minsk; Advertising Gide & Sity Map’: ‘We are certain that those who came here will remember the capital of the Republic of Belarus for a long time’. Per militaire escorte worden we teruggevoerd naar het station. Bij de grens met Polen barst er gejoel los in de trein. Het voelt alsof we zojuist aan de Cocytus zijn ontstegen.

Ik Totaal

IK TOTAAL

 

Ik Totaal telt talloze iks

die zich enkel met het groen

als schutkleur kunnen verzoenen

 

Ik Totaal trekt alle beelden

gruwelijk van hun sokkel

brons of bruin of geel of

 

zwart: geen kleur die

Ik Totaal niet kielhaalt

Ik Totaal knielt nog

 

voor niemand en zeker

niet voor God noch

Moloch Baal

 

Ik Totaal woont niet

op straat maar op de

barricaden in de syntaxis

 

van zijn ongerepte taal

Ik Totaal helpt Ik Totaal

niet op het slechte pad

 

noch van zijn slechte petje af

Ik Totaal is in een straal van

duizend volgers nimmer

 

op zijn vanggat gevallen

Ik Totaal neemt normen

en waarden niet zo nauw

 

als ons Verkrampte Ik

gewoon was van dolleman

tot dollekervel

 

Ik Totaal lust alle vrouwen

rauw en snijdt het neusje

van de zalmen die Ik Totaal

 

serveert als lekkerbek of

graatloze schol gevangen in

de fjorden vol van kabeljauw

 

 

Serge van Duijnhoven

 

Image

LA MEMOIRE ET LA MER – LEO FERRE

Dit lied van Léo Ferré, is en blijft voor mij het schoonste chanson uit de sensibele wereld van het Franse Lied. Ik beluisterde het voor het eerst toen ik zestien was, na met deze dwarse zanger van de Amour Anarchie kennisgemaakt te hebben tijdens een gedenkwaardige geschiedenisles op het Titus Brandsmalyceum. Alwaar mijn onlangs overleden leraar Paul Offermans, ons met het unieke oeuvre van deze zwarte magier met de witte leeuwenmanen kennis had laten maken in het kader van een les over Mei ´68. Ni dieu, ni maitre werd door Paul tijdens de les gedraaid, op een aftandse platenspeler. Het bleek dat Ferré een klein universum aan ikonische verzen van de grote Franse dichters op muziek had gezet: Baudelaire, Verlaine, Rimbaud, Aragon. Door naar deze magistraal getoonzette verzen van de lyrische meesters te luisteren, leerde ik de Franse taal gaandeweg beter kennen. Een grootse liefde werd geboren. Alsmede een ferm geloof, dat poëzie en muziek even innig met elkaar verwant zijn als lichaam en geest. De tekst van dit magistrale lied, is lang een sluimerend mysterie gebleven. Een schimmige godin, die in een donkere grot verscholen bleef. Het heeft lang geduurd voor ik me aan een vertaling waagde. Het resultaat kunt u hieronder lezen. Ik hoop dat het lied u naar de keel grijpt, zoals het mij al vierendertig jaren van mijn leven doet.

La mémoire et la mer – Léo Ferré

La mémoire et la mer
Léo Ferré

La marée je l’ai dans le coeur
Qui me remonte comme un signe
Je meurs de ma petite soeur
De mon enfant et de mon cygne
Un bateau ça dépend comment
On l’arrime au port de justesse
Il pleure de mon firmament
Des années-lumière et j’en laisse
Je suis le fantôme Jersey
Celui qui vient les soirs de frime
Te lancer la brume en baisers
Et te ramasser dans ses rimes
Comme le trémail de juillet
Où luisait le loup solitaire
Celui que je voyais briller
Aux doigts du sable de la terre

Rappelle-toi ce chien de mer
Que nous libérions sur parole
Et qui gueule dans le désert
Des goémons de nécropole
Je suis sûr que la vie est là
Avec ses poumons de flanelle
Quand il pleure de ces temps-là
Le froid tout gris qui nous appelle
Je me souviens des soirs là-bas
Et des sprints gagnés sur l’écume
Cette bave des chevaux ras
Au ras des rocs qui se consument
Ô l’ange des plaisirs perdus
Ô rumeurs d’une autre habitude
Mes désirs dès lors ne sont plus
Qu’un chagrin de ma solitude

Et le diable des soirs conquis
Avec ses pâleurs de rescousse
Et le squale des paradis
Dans le milieu mouillé de mousse
Reviens fille verte des fjords
Reviens violon des violonades
Dans le port fanfarent les cors
Pour le retour des camarades
Ô parfum rare des salants
Dans le poivre feu des gerçures
Quand j’allais géométrisant
Mon âme au creux de ta blessure
Dans le désordre de ton cul
Poissé dans les draps d’aube fine
Je voyais un vitrail de plus

Et toi fille verte mon spleen

Les coquillages figurants
Sous les sunlights cassés liquides
Jouent de la castagnette tant
Qu’on dirait l’Espagne livide
Dieu des granits ayez pitié
De leur vocation de parure
Quand le couteau vient s’immiscer
Dans leur castagnette figure
Et je voyais ce qu’on pressent
Quand on pressent l’entrevoyure
Entre les persiennes du sang
Et que les globules figurent
Une mathématique bleue
Dans cette mer jamais étale
D’où nous remonte peu à peu
Cette mémoire des étoiles

Cette rumeur qui vient de là
Sous l’arc copain où je m’aveugle
Ces mains qui me font du flafla
Ces mains ruminantes qui meuglent
Cette rumeur me suit longtemps
Comme un mendiant sous l’anathème
Comme l’ombre qui perd son temps
À dessiner mon théorème
Et sur mon maquillage roux
S’en vient battre comme une porte
Cette rumeur qui va debout
Dans la rue aux musiques mortes
C’est fini la mer c’est fini
Sur la plage le sable bêle
Comme des moutons d’infini
Quand la mer bergère m’appelle

leopoing2

 

DE HERINNERING EN DE ZEE

Het getijde draag ik in mijn hart
En het komt weer opzetten als een teken
Aan de lijkwand van mijn zusje
Van mijn dode kind en van mijn zwaantje
Alles hangt ervan af hoe strak men de boot
Aanmeert in zijn gerechtigde haven
Uit mijn gewelf sijpelen tranen
Van lichtjaren en ik laat de koorden los
Van mijn ego ik die het spookbeeld ben
Van Jersey en nu op sloffen aan kom
Stoffen uit de mist om je mijn kussen
Met mijn riemen toe te werpen
En je als vanouds te vangen in mijn
Rijmen zoals in de luchttrillingen van juli
Waarin de eenzame wolf opgloeide
En door mijn vingers glipte
In het aardse zand

Herinner je je nog die zeehond
Die wij vrijlieten op ons woord
En die nu blaft in de branding
Van onze woestenij en zich voedt
Met het zeegras van ons necropolis
Ik weet zeker dat het leven daar
Nog zindert met longen van flanel
Waar het jankt om wat eens was
In de grijze kilte die ons roept
Ik herinner me nog onze avonden daarginds
Toen we sprintjes trokken door het schuim
En het kwijl op het bit van ons paard
Dat vervlokte op de rotsen die vergingen
O mijn engel van verloren pleziertjes
O gerucht van andere zeden
Mijn verlangens zijn sindsdien niet
Meer dan uitingen van eenzaam verdriet
En de duivel die voor ons zijn val zette
In de nacht en ons met zijn bleekheid
In bekoring bracht in het aanschijn
Van de paradijzen met de zachtheid
Van zijn vacht: hij lacht schuins
En verdacht in het zinderend schuim

Kom weer geile flirt uit de fjorden
Keer terug kogel uit mijn geweer
In de haven jammeren de fanfares
Vergeefs om de terugkeer van de kameraden
O zeldzame geur in het loof van de zomer
O weegbree en wei in het zilt van het lover
Toen ik vertrok en mijn hart openragde
Aan de zoemzang van je kromgetrokken ziel
Rond de wanordelijke welving van je kont
En jij en ik verwond achterbleven
In de lakens van de fijnste dageraad
Toen hield ik het voor gezien en bleef
Jij voor immer de groene deerne

Van mijn spleen

De schelpen die het gebroken zonlicht
Weerkaatsten in verdronken figuren
Klepperden als castagnetten
In de vale handpalmen van Spanje
God van het graniet heb erbarmen
Als de roep klinkt om hulp
Van het weekdier in zijn schulp
Wanneer uw mes de schelpen opensplijt
En ik zag wat men voorvoelt
Wanneer men in de kieren voelt
En het bloed vloeit waar het opwelt
Uit het merg dat wordt gekweld
En onze lichamen na alle geweld
Zich met mathematische precisie
Nader vlijen als twee prauwen
Op de baren van deze nimmer
Vlakke zee waaruit wij twee
Zo mag ik koppig blijven hopen
Als gevallen sterren ooit
Tevoorschijn zijn gekropen
Dit ruisen dat van ver gerucht
Geworden is, een liefde die
Onder het mom van vriendschap
Is omgebogen tot een klucht
Deze handen die me droegen
Deze handen die me sloegen
Tot mijn gebaren verstomden
En mijn bek ferm op slot
Wat nu resteert is slechts gerucht
Wat nu nog klinkt is slechts een zucht
Die me vervolgt zoals een bedelaar
Zijn vloek, een schaduw die
In donker slechts zijn tijd verdoet
Met het tekenen van figuren
In het zand voordat de vloed
Mijn rimmel en mijn schmink
Voorgoed wegspoelen in de gloed
Van mijn gekerfde gelaat
En ergens in de verte klinkt
Altoos het geluid van een deur
Die dichtslaat in de straat
Van de dode muziek
Het is gedaan met de zee
Alles is voorbij, op het strand
Blaat nu alleen nog het zand
Korrels die ik op afroep van
De herderin zee als schaapjes
Uittel op mijn geblakerde vel

Vertaling: Serge van Duijnhoven, 16.04.20

 

CHANT FOR ION MONORAN – TIMISOARA 1989

Op 16 december 2019 is het precies dertig jaar geleden, dat de revolutie tegen Ciaucescu ontketend werd in Timisoara, Roemenie. Een moedige dissidente dichter genaamd Ion Monoran, had de euvele moed een trolleybus te kapen. En met zijn verzen op te roepen op te staan tegen het “Genie van de Karpaten” en diens misdadige ultra-communistische regime. Binnen een dag leidde de pop-up opstand van Monoran tot veertig doden die voor de kathedraal van Timisoara werden neergeschoten door de Securitate en een dag later verbrand op last van Elena Ciaucescu in Boekarest. Om de aftrap van de Revolutie uit 1989 te gedenken, en dichter Ion Monoran te eren, vindt er een internationaal poeziefestival plaats in Timisoara. Ik zal daar ook voordragen, samen met een twintigtal dichters uit diverse landen. Moge het Vuur van de Vrijheid vaardig blijven, over gans dit Europese continent.

https://www.pressalert.ro/…/festival-de-poezie-la-timisoar…/

 

MONORAN, ION

 
 

CHANT FOR ION MONORAN

by Serge van Duijnhoven

 

We all know the Desire

Most of us the necessity

But only few of us have

The Courage and the Bravery

As well as the Capacity

 

To be real and really

be Free

 

It takes courage

To take a nighttrain during

Daylight, to stop a tram

On iron clad and change

The wires of Time

The current of Life´s

 

Own electricity

 

It takes more than a President

Trump or a Statue of Liberty

For any universal claim to freedom

It takes more than a play for any

Pretention to be or not

To be

 

Free

 

Me myself I saw the most

Brilliant minds of my generation

Enslaved in their Freedom

And their Wealth. I saw most

Of us living under the Realm

Of their cellphones, paying

Mortgage to our Banks

Travelling with Airline Companies

Polluting Planet Earth

Annihilating Time with our

Games of Wars and Thrones

Living without Love but with

Maximum regret that we had

To live all of our lives to the

Max in a Zero Sum world where

Growth is just as paramount

As Fear or as Resentment

And where space was reduced

To a cake left in the rain

Of a city that just like in a worst

Nightmare never sleeps

And where the Oceans are

Covered in plastics, the fluids

Of a poisonous soup cooked up

In the cup of a bottomless pit

 

In order to be free

Me has to dis-connect with

All the matter that only seems

To matter so much to me

Me has to dive as deep

As possible to discover the grain

Of a state we call mind

Where freedom rings in the

Realms of space where there is

No such thing as gravity

Freemind is a state of mind

We call soul, a place where

All dimensions collide

In constant battle with the

Dark embattered Forces

Of the black hole that resides

In the center of each

And every living Galaxy

 

My consciousness slides

Into the abyss of the purest

Culpability: the awareness

That there is no such thing

As planet B

 

But many plans coexist under-

Neath the surface

I saw the brightest minds of

My generation defect into

The cells of a braintumor

The delusional idea of growth

Into perpetuity

 

Such is the current phase

But not the purpose of

Our humanity

 

We are the light engulfed

From heavenly fire

But instead of using it

For mutual enlightenment

We´ve used it most of all

To set our house on fire

 

All those who do not appreciate

Death, have no fucking clue

Of Life. But who does not mourn

The dead, has never loved

 

And in the end the love we take

Is equal tot he love we make?

And in the end, we all know

Is that awareness and that

Love and peace, not growth

And greed, are all we need

 

For what good would all this

Freedom be without

The purpose of our lives

Not to be busy or in business

But to love, to share

At the mercy of all our Ladies

Liberty

 

Russ Ciaucescu

TimisoarA

Criminalul

Asasinu

Securitate

 

Freedom takes the courage

To stop a tram on iron rails

To divert the course of Time

Into a trail of forceful Action

 

Freedom takes the courage

To be slaughtered in front

Of a cathedral. To defy old

Gods and shoot the Despots

 

Freedom is not a gift

A poison nor delight

It is a continual fight

An achievement

 

Day and night

It takes courage

Awareness and

Commitment

 

Peace Love and Liberty

For You, for Me

For All not just

For Some

 

Freedom is never

Gratis nor for granted

Or for free. Freedom

Is always conquered

 

Or achieved

It is as much an achievement

As an endeavour

A splendid fire as much

 

As a black star

Life is a Beach

And then you jump

 

I am the Alchemist of Freedom

Advocate of Words over Matter

Curiosity over Mercator City

Magic over dear old Mountains

Love over Hatred, Kindness

Over Fear, Liberty over Shackles

 

My credo: No More Chains

Peace, Love, Freedom

And Togetherness

Those are the four

Elements upon which

 

Our survival depends

 

Freedom Free From

Surveillance capitalism

We should be able to be

Who we are – and own

 

Ourselves in mind

Over matter as much

As in Data per

Capita

 

Freedom from

Intentional deceipt

And mercantile

Deception

 

Freedom from

Controlled control

Freedom from

Facebook, Google

 

And the ultra capitalist

People’s Republic

Of China

 

Let us face it here and now

In Timisoara: Xu

Is the new

Ciausescu

 

What we want is

Freedom from

(Lure) Models

Modern Data

Companies

 

Like Cambridgde

Analytica

Freedom from

Nigel Farage

Freedom from

Behavioral

Engineering

 

Freedom from all Newspeak

From all those hollow

Slogans from empty

Soulless hollow men

 

Their Future is Your

Privacy. Dig your graves

And make today

Mc Donalds Day

 

Be aware and do

Remember what we

So desperately

Forgot:

 

Love Is All

All Is One

Let freedom, wealth

And wisdom ring

Not for the few

But for

US

ALL

In flesh

As in blood a

Rumania, pillaged by the past

Surviving in a third rate present…

 

Freedom follows those who have the guts

To be honest, dare to dream

Of more tomorrows of a

Kinder kind, Freedom repudes

Ressentment, acknowledges the Self

With a sincere respect for others

All others, whomever they

May be, who dares to stop

A tram or take a ride for free

And has the courage not

To berieve or steal but to

Let go of all the anger, hatred

While loving all those that are

Dear to him or her

Are we by birth then all enchained

To the ends of Time, in all four

Corners of the Earth that we

Inhabit? Not if we show respect

NEMASTE and LOVE for all

Four Gods and Godesses that

Actually exist and of which

We ar made of:

In the Name of Mother Earth

The Sacred Water, All fresh Air

As well as the heavenly Fire

NEMASTE

 

Are we all by birth then chained

To the chuckles of our destiny?

Or is there a chance to break free

From the chains of our genes

Can we find the key that fits

The lock upon our soul?

 

No MORE CHAINS

Keine Kette Mehr

Geen kettingen meer

Bitte

 

Freedom is a hunger

Never to be stilled

A thirst never to be

Quenched completely

It is as frail as our

Condition, Thrilling as

Our will to succeed

As powerful as our passion

Is for our deeds, indeed

No hunger to crave for

No desire to burn for

No love to live for

No fresh air to breathe

Anymore

When one is young, one fights

For the freedom we long for

Once older, one acquires the

Freedom one deserves

Or  does not

 

No More Chains

How many shackles are there

To saw, cut and break free

From

Der Sinn faellt nie vom Himmel

Der Sinn stiegt zum Himmel

Auf

 

Now the Sky may be your limit

But the Heavens are mine

 

Curiosity kills cats

But keeps humanity

Alive

 

We are just busy

Taking our radio´s apart

Looking for the music inside

And God may very well

Be just like our Liberty

A deity who very much

Likes to speak through dreams

Of man and words of children

As well as through the deeds

Of a frail and poor but all

But curtailed poet

Who one morning dared

To stop a tram and while

Switching off the electricity

Changed for good the course

Of history

 

Copyright Serge van Duijnhoven 2019

 

 

Ion Monoran, dichter uit Timisoara die Ciaucescu op de knieen dwong, op 16 december 1989